qapıya teref getdi.
Lakin onun sevinci qapının açılması ile eseble evez olundu. Çünki gelen Xelil idi. Sevil Xelili görüb içeri keçdi. Özünü divara söykeyib ah çekdi.
-Bıy, ay Xelil? Sen hele getmemisen?
-Yox, ay bibi. Hele buradayam.
-Lap yaxşı. Keç, keç.
Xelil eve baxaraq soruşdu:
-Neyleyirsiniz? Kim var evde?
-Heç, ay bala. Sevda işdedir. Seville menem.
-He? Lap yaxşı.
-Sevil de hazırlıq görür. Qonağı gelecek.
-Qonağı?-Xelil qaşlarını çataraq bibisine baxdı.
-He. Sinif yoldaşı Züleyxa gelmelidir.
-Niye?
-Ne bilim. Uşaqdır da, refiqesinin yanına gelir.
Xelil heç ne demedi. Sonra behane ile:
-Su var?-deye soruşdu.
-Suyu neyleyirsen, a bala? Sevil yaxşı çay demleyib. Get, çay iç.-sonra Sevili sesledi.-Sevil, ay Sevil! Xelile çay tök!
Xelil iri addımlarla yuxarı qalxdı. Sevil metbexde idi. Qaşqabağını sallamışdı. Xelil onu görüb biraz mehribanlıq, biraz da özünden razılıqla soruşdu:
-Salam, necesen?
Sevil dinmedi.
-“Necesen?” dedim. Eşitmedin?-Xelil sesini qaldırdı.
Sevil iş göre-göre onun üzüne bele baxmadan:
-Yaxşıyam.-dedi.
-Çay tök de mene.
Xelil keçib stol arxasında eyleşdi. Qend qabının ağzını açıb bir dene qend götürdü, ağzına atıb xartıldada-xartıldada sorğu suala davam eledi:
-Kimdir qonağın?
-Sinif yoldaşım.
-Qızdır, oğlan?
-Qız! Züleyxa!
-Hmm....Niye gelir?
Sevil esebinden dişlerini bir-birine sıxmışdı:
-Ele-bele.
-Ele-bele? İşi-gücü yoxdur, onun?
Sevil ters-ters ona baxdı:
-Senin işin-gücün var, guya?
Sevilden bu cavabı gözlemeyen Xelil sesini biraz da qaldırdı:
-Senin dilin uzanıb a deyesen.
Sevil çayı onun qabağına qoyub telesik metbexden çıxdı. Ele bu vaxt anası aşağıdan onu sesledi:
-Sevil, gör kim gelib?
Sevil Züleyxanı görüb telesik aşağı düşdü. Heç ne demeden onu qucaqladı. Gözleri dolmuşdu:
-Xoş gelmisen.
-Caaan, xoş gününe gelim. Necesen? Sağalmısan?
-Pis deyilem. Gel çıxaq yuxarı.
-Gedin qızlar, gedin, söhbet eleyin.
Onlar yuxarı çıxıb qonaq otağına keçdiler. Sevil Züleyxaya bir de sarıldı. Lakin

<< 1 ... 65 66 [67] 68 69 ... 382 >>