deyilmi?...
Bu qədər hüzünlü olduğun halda,bu qədər canın yandığı halda,qarşındakı insanlarla heç bir şey olmamış kimi danışacaqsan,güləcəksən…
Ürəyindəki acını heç kəs anlamasın deyə…!
Acılarını ürəyində saxlamağı bacaracaqsan…
Sıradan insanlar kimi sürdürəcəksən həyatını,yaşamını…
Özünü özün anlayacaqsan,səni kimsə anlamırsa…Özünə özün təsəlli verəcəksən,sənə kimsə təsəlli vermirsə…Öz dostun özün olacaqsan,kimsə sənlə dost olmursa…
- Bu da yalan dolu bir həyatın saxta qanunlarından biri deyilmi?...
Dözmək zorundasan gələcək hər acıya,yalnız qalacağın hər günə…
Dözmək zorundasan gecələr boyu ağladığın yarım qalan xəyallarına…
Heç təəccüblənməyəcəksən anidən gələn hüzün üçün,…kədər üçün,…göz yaşın üçün…
Sən qəbul etmisən artıq bunları…Artıq sənin üçün sıradan bir yaşam bu…
Sən də oyun oynayacaqsan həyata qarşı…,necə ki,həyatın sənə oynadığı acı bir oyun kimi…!
- Bu da yalan dolu bir həyatın saxta qanunlarından biri deyilmi?...
Amma,yenə də içində hər zaman bir ümid yaşadacaqsan…Səninlə öləcək yaşatdığın bu ümidin…
Sevgilərin kimi,həyatından keçən yalanların kimi,yarım qoymayacaqsan yaşatdığın bu ümidi…
Özün gerçəkləşdirəcəksən yaşatdığın bu ümidi,sabaha ümid edərək…
Xoşbəxtliyə,həyata,yaşama ümid edərək,…özün yaşadacaqsan bu ümidi…
- Çünki,bu yalan dolu bir həyatın gerçək olan tək qanunudur…!
Uyacaqsan bu qanuna,ümidinə çatmaq