Yolda gederken, yerimeye çalışan
bir uşaq gördüm. Elindeki
deyenekleri çetinlikle qaldırır ve
gövdesi çox tutmayan bedeni ile
bir sağa bir sola yellenirdi. 13 – 14
yaşlarında olardı.
Sanki ovsunlanmış kimi onu
izleyerken, birden yere yıxıldı.
Derhal yanına qaçaraq
qaldırmağa çalışdım.
Sessizce ağlayırdı.
- “İNŞALLAH ki, bir yerin
ağrımamışdır, olur bele şeyler,
esla kederlenme.” dedim.
- “Kederlenmirem. Onsuz men
çox kederlenmirem.” dedi
- “Yaxşı bes niye ağlayırsan?”
deye sorusdum.
- “Qolum ağrıdı, onun üçün her
halda” dedi.
Baxmaq üçün köyneyinin
qolunuqaldırdım. Sağ eli
bileyinden tam kesik idi.. Buna
göre bir deyeneyi, digerinden
ferqli idi.
Ayağa qalxdığında:
- “Günde bir neçe defe yıxılmağa
alışdım. Keçen il yıxılanda, elim
avtomobilin altında
qalmışdı.”dedi.
Söyleyecek söz tapmaqda çetinlik
çekirdim. Teselli etmek üçün:
- “Kederlenme! Daha pis şeyler
ola bilerdi.” dedim.
üzüme baxaraq:
- “Kederlenmirem” deye
gülümsedi ve ”Onsuz men çox
kederlenmirem” dedi.
- “Bir az evvel eyni şeyi tekrar
etmişdin. Niye bele söyledin?
deye sual verdim.
Titreyen bedenini, bacardığı
qeder dikelderek:
—“çünki men, ALLAHa inanıram.
ONA inanan kesler ölümsüz bir
bedene sahib olmayacaqmı?
Üstelik de sapsağlam bir
bedene.” deye cavab verdi.
Bu sefer susdum, nedense bir şey
söyleye bilmedim.
Teşekkür edib yanımdan ayrıldı.
O kiçik qehremanın arxasından
baxarken, "Göresen hansımız
daha xoşbextik?" deye
düşünürdüm..