muəllimlər, tapşırıqlar. Və o... Yenə onu gördü. Qəlbi həyəcanla döyünməyə başladı. Xoşuna gələn oğlan - Emin 4-cü kursda oxuyurdu. Çox yaraşıqlı, universitetdə savadına, bacarığına görə tanınan tələbələrdən biri idi. Həmişə sadə geyinər, üzündən məsum təbəssümü əskik olmazdı. Bu xoşlanma dərs ili başlayan gündən olmuşdu. 1-ci kursda ikinci növbə olduğuna görə Emini görməmişdi. Amma ikinci kursda onlarda səhər növbəsinə keçmiş, yüksək kurs uşaqlarını görməyə başlamışdılar. Emini ilk gördüyü andan sanki ürəyində bir şeylər hiss etməyə başlamışdı. Qrupdakı uşaqlarda pis deyildi. Özünə yaxın hiss etdiyi tək insan isə İlahə idi. İlahədə rayondan oxumaq üçün gələn tələbələrdən idi. Olduqca gözəl, arıq hündür qız idi. İlk baxışdan diqqəti cəlb edirdi. İlahə geyinmək, bəzənmək, gəzmək həvəskarı idi. Əlində olan pula ancaq bahalı geyimlər alır, başqa bir şeyi düşünmürdü. Aynur isə valideynlərinin ona verdiyi pulu qənaətlə istifadə edir. Artıq bir xərcə yol vermirdi. İlahəni ona yaxın edən isə qızın çox səmimi, sadə, ürəyi açıq olması idi. İlahə hər bir sözünü Aynura deyirdi. Hətta tez bir sevgilisi olmasını istəyirdi. Aynur isə hər dəfəsində ona fikrini ancaq dərslərinə verməsini məsləhət görürdü. Əlbəttə İlahə öz işində idi. Xoşuna gələn birini gördükdə uzun kipriklərini süzdürüb baxardı. Buda oğlanların ona qarşı diqqətini daha da artırırdı. Aynur onun bu xasiyyətini bəyənmirdi. Di gəlki, qızın ürəyi təmizliyi, əla dost olmağı onu özündən uzaqlaşdırmağa imkan vermirdi. Aynur bu gün İlahəni dilə tutmuş, bu gecə onlarda qalması üçün razılıq almışdı. Dərs çıxışı birlikdə metroya mindilər. Təbii ki, yenə İlahəyə atılan sözlər, ona dikilən baxışlar Aynuru narahat etməyə başladı: -uf İlahə səninlə harasa getməyə uje tövbə edəcəm. Ay qız bir az qaş-qabağını tökdə.
İlahə: - dəlisən, qaş-qabaq niyə tökürəm. Mənim hamının xoşuna gəlməyim məni xoşbəxt edir.
Aynur: - axı belə olmaz. Sənə dikilən baxışlardan heç narahat olmursan?
İlahə: - Aynur niyə narahat olumki, Mən Rayona