Küçəyə çıxmağı ilə başına nə isə dəydi. Yıxılmamaq üçün özünü güclə saxladı. Gülüş səsləri yüksəldi. Aynur acıqla başına dəyən topu oyunçulara tərəf atdı. Oyunçulardan biri:
- Kənan. Məhləyə yeni gələni əla salamladın” Deyib daha da bərkdən gülməyə başladı. Aynur çevrilib Kənan deyilən oğlana baxdı. Bu qara, boyu o qədərdə hündür olmayan şirin bir oğlan idi. Əyninə Ronaldonun köynəyini geyinmişdi. 14-15 yaşdan yuxarı yaş vermək olmazdı. Aynur əsəbini saxlaya bilməyib qışqırdı;
- Heç olmasa geyindiyin formadan utan futbolun üz qarası.
Sözünü deyib marketə getdi. Çörək alıb qayıtdıqda futbol hələ də davam edirdi. Amma Kənan orda deyildi. Aynur yeməyini yedikdən sonra, axşama qədər evdə səliqə səhman yaratdı. Karobkalarda olan paltarlarını, kitablarını, əşyalarını yerləşdirdi. Yeni qonşunu görmək üçün qapını açıb içəri boylanan həyətin 1 yaşdan tutmuş 90 yaşa qədər sakinlərini nəzərdə tutmasaq gün maraqsız keçdi. Dərs ilinin başlanğıcı olduğu üçün hazırlamalı, oxumalı bir dərsi yox idi. Yenə darıxdırıcı axşam başladı. Pəncərədən çölə baxmağa başladı. Yaşadığı küçədə 1 mərtəbəli, yan-yana kibrit çöpü kimi düzülmüş ümumi həyətlərdən ibarət idi. Belə ümumi həyətlərdən 1 küçə qapısından ən az 6-7 ailə çıxırdı. Qaldığı evlə üzbəüz küçədə 2 ev o tərəfdə həyət qapısının ağzına zəif küçə lampasının altında xeyli uşaq toplaşıb kart oynayırdılar. Hava qaraldığına görə küçə futboluna ara vermişdilər. Aynur Kənanı aralarında görüb deyinə-deyinə otağa qayıtdı. Artıq Kənandan tanımadan zəhləsi gedirdi. Əlinə versəydilər bəlkədə boğardı. 1 stəkan su içib radionun səsini azaldıb lirik musiqilərə qulaq asa-asa yuxuya getdi. İşin tərsliyindən yuxudada Kənanı gördü. Gecənin bir yarısı məhz Kənana görə yuxudan oyanması Kənana qarşı nifrətini birə beş artırmışdı Aynurun. Səhər saat 8-də evdən çıxdı, 9-un yarısı dərsləri başlayacaqdı. Küçə çox sakitlik idi. 1-2 dərsə, işə gedənlərdən başqa gözə kimsə dəymirdi. Universitetdə də həyat hər zaman olduğu kimi keçdi, yeni dərslər, yeni