pencəyə sataşdı. Bu Ələddinin idi. Leyla üzünü turşudaraq:
-Nəyimə lazımdır, qoy qalsın. Bu da sənin üçün Leylanın üstünə qışqırmaq deyil e, çıraq, bir pencəyinə də sahib çıxa bilmirsən.-deyə öz-özünə onun qarasınca deyindi.
Çölə çıxıb sinfin qapısını kildiləməyə başladı. Bu gün günorta növbəsinin ilk dərsi bu sinifdə olmadığından qapı bağlanmalı idi.
-Dayan, dayan, bağlama.-deyə kiminsə təngənəfəs ona yaxınlaşdığını eşitdi. Ələddin idi.
-Nə olub?-qaşqabağını tökən Leyla guya onun niyə qayıtdığını bilmirdi.
-Pencəyim içəridə qalıb. Gözləyirsən, keçib götürüm?
-Yaxşı, keç ötür.-deyə açarı geri buraraq qapını açdı.
Tələsik içəri girən Ələddin tez də qayıtdı.
-Çox sağol. Bağışla, səni də gözlətdim.
-Eybi yox.-Leyla yenidən açarı kilidə saldı.
-Eee...Leyla,-bu soyuq cavablardan Ələddin hələ də Leylanın onu bağışlamadığını düşünürdü,-bu gün olanlara görə məni bağışladın?
-Allah bağışlasın.-desə də Leylanın qaşqabağı açılmırdı.
-Sadəcə bunu bilmək istəyirəm, söz xatirinə bağışladın, yoxsa həqiqətən?
-Səndən çox pis incimişdim. O boyda sinfin qabağlnda məni bir vurmadığın qaldı. Amma sonra düşündüm ki, sən əslində belə biri deyilsən. Yəqin nəsə problemin var. Ona görə də bu dəfəlik dedim ki, eybi yox. Arxayın ol, həqiqətən bağışladım.
-Allaha qurban olum, hər işdə bir xeyir var. Bax, əgər pencəyim sinifdə qalmasaydı və mən geri qayıdıb sənin məni doğrudan da bağışladığını öyrənməsəydim, bu gecə rahat yata bilməzdim.
-O nə demədir?-Leyla maraqla ona baxdı.
-Mənim anam...yəni, ana dediyim, mənə öyrədib ki, hər axşam başını yastığa qoyanda, yuxuya getməzdən əvvəl bir yaxşı-yaxşı fikirləş ki, mən bu gün nə eləmişəm, kimə yaxşılıq və ya pislik eləmişəm, kimin alqışını ya da qarğışını almışam, kimin qəlbini qırmışam. Ona görə də hər gün hərəkətlərinə fikir ver, yüz ölç, bir biç ki, axşam başını yastığa rahat qoya biləsən.
-Həqiqətən də düz deyirmiş, bunu hər adam fikirləşməz. Yaxşı, bir şey soruşacam. Bayaq bir söz işlətdin, “ana dediyim”, o nə demək