kədər qarışıq bir yorğunluq var idi. Yuxusuzluqdan gözləri şişmiş, rəngi boğulmuşdu. Atası ilə danışsa da onlara yaxınlaşan müəllimlərini də görürdü.
-Anangildir də. Səhərə qədər heç birimizin gözünə yuxu getməyib. Eşitdik ki, səni bu gün buraxacaqlar, anan da gəlmək istədi, amma mən qoymadım. İndi evdə sənin ən sevdiyin yeməkləri bişirir.
-Yaxşı eləmisən.-Kərəm artıq onlara çatan müəllimlərinə eşitdirərcəsinə,-bura bir gələn sevinir, bir də canını qurtaran.-dedi.
-Gözün aydın, Ağayev!-Xəyal müəllim gülə-gülə ona baxdı.
-Necəsən Kərəm?
Lakin Kərəm gözlərini qaçırıb ətrafa boylandı. Soyuq şəkildə:
-Yaxşıyam müəllim, çox sağolun.-dedi.-Sayənizdə buraları da gördük.
Sonuncu cümlənin atmaca olduğuna heç kimin şübhəsi yox idi. Atası qaşlarını çataraq:
-Kərəm, o nə sözdür, müəllimlərinə deyirsən?-dedi.
-Nəcəf dayı, o düz deyi,-deyə Xəyal müəllim dilləndi,-mən vaxtında...
Lakin Xatirə müəllimə ona cümləsini bitirməyə imkan vermədən qolundan dartdı. Çünki o bu söhbətin-Ülvi ilə Xəyal arasında olan mübahisənin burada açılmağını istəmirdi.
-Hə Xəyal müəllim, vaxtında əsl günahkar tapılsaydı, belə olmazdı.-dedi.
-Buna da şükür, müəllimə. Tez ya gec, əsas odur haqq yerini tapdı.
Kərəm isə heç nə demədən yerə baxır, ayağı ilə yeri sürtürdü. Nəcəf əmi Xəyal müəllimi qolundan tutaraq kənara çəkdi və qısıq səslə:
-Müəllim, qonşu sayılırıq. Nə də olsa, sizin mağaza bizim tərəfdədir. Əgər nəyəsə ehtiyacınız, nə sıxıntınız olsa çəkinməyin. Nə lazım olsa, qulluğunuzda hazırıq.-dedi.
-Çox sağolun, Nəcəf dayı. Deməyiniz, düşünməyniz yetəl.
Üz-üzə dayandıqları yarım dəqiqədə Xatirə müəllimə şagirdi belə olsa Kərəmin üzünə baxmağa utanır, onu bu vaxtsız sevdaya saldığı üçün özünü danlayırdı.
-Müəllimə, gedək?-deyə Xəyal müəllim ona səsləndi.
-Gedək,-deyə Xatirə müəllimə cəld yerindən tərpəndi.-Bir daha keçmiş olsun.
Müəllimlər sağollaşıb pilləkənə doğru getməyə başladılar. Kərəm yalnız indi başını qaldırıb onların arxasınca baxa bildi. Yenə də içində şeytanla