a mələyin mübarizəsi başlamışdı.
Hazırlığa gecikdiklərindən Sevinclə Asya addımlarını yeyinlədib tez-tez gedir, digər tərəfdən də söhbət edirdilər.
-Əliyə halaldır, Ayanın gözünə girməyə başlayıb.-deyə Asya Sevincə göz vurdu.
-Niyə?-Sevinc duruxaraq Asyaya baxdı.-Əli Ayanın gözünə niyə girməlidir ki?
-Doroqoya, mənə də yox da. Ayandan gizlədirsən, nə isə, bəs mənə niyə demirsən?
-Mən...mən nəyi gizlədirəm ki, səndən?
-Oy Sevinc, Sevinc.-Asya ona baxaraq başını buladı.-Əlinin Ayanı sevdiyini və bunu bildiyin məndən də, Ayanda da gizlədirsən.
Sevinc nə deyəcəyini bilmirdi. Asya bunu necə hiss eləmişdi?
-Əslində...mən bunu Ayana deyəcəkdim, amma Yusif qoymadı. Çünki Əli də mənim bildiyimi bilmir. Heç Yusifə də Ayanın Əlini sevdiyini deməmişəm. Yəni, vəziyyət qarışıqdır, aləm bir-birinə dəyib.
-Sən də özünə görə az deyilsən, ha, doroqoya.-deyə Asya başını buladı.
-İnan ki, mənə də xoş deyil. Ayan bir gün öyrənib məndən küsəcək deyə vicdan əzabı çəkirəm. Asya, bir halda ki, sən də öyrəndin, deməli, sən də bu işin içindəsən. Ayana bir kəlimə demə. Yoxsa aləm qarışıacaq.
-Aləmi onsuz da bir-birinə vurmusunuz da. Hörümçək toru kimi olub. Yaxşı, ni volnuytes, demərəm.
Qızlara beləcə söhbət eləyə-eləyə Hafizə müəlliməgilin binasına çatırdılar ki, qabaqdan onlara doğru gələn Rəhimi gördülər. Sevinc özünü itirdi. Çünki indi Rəhimlə qarşılaşmaq və danışmaq indi onun istəyəcəyi ən son şey belə deyildi. Yusiflə ona eşq elanı göndərməsi bir yana, dərsə gəlmədiyi üçün Sevincin siyahıda tək qalması ucbatından indi Rəhimə daha çox acıqlı idi. Lakin bu qarşılaşma qaçınılmaz idi. Sevinci görcək Rəhim də özünü itirdi. Lakin ondakı duyğular sevgi və həyəcan idi.
-Salam qızlar, necəsiniz?-salamı ümumi versə də gözü Sevincdə idi.
Sevinc onun salamını üzünə baxmadan dodaqaltı aldı. Məsələdən agah olan Asya isə əksinə gülə-gülə:
-Ooo, salam Raxim, sən necəsən?-dedi.
-Yaxşıyam, şükür.
-Xeyirdir,-Asya diqqətlə ona baxıb üzünü işarə edərək,-üzün niyə tüklüdür?-deyə