. Gərək elə birinci sənə deyəydim. Amma nə edim, səni hər görəndə...hər şey...
-Rəhim, gecikirəm!
-Sevinc, sənə vurulmuşam!
Əvvəlcədən bilsə də indi bunu eşitmək Sevinci həyəcanlandırmışdı. Pis mənada. İkinci dəfə idi ki, eşq etirafı eşidirdi, amma bu yenə də eşitmək istədiyi adamdan deyildi. Gözlərini yumub təmkinini qoruyaraq:
-Yaxşı, gəl belə eləyək.-dedi.-Nə sən mənə bu sözü demisən, nə də mən eşitmişəm. Di sağol.
Bunları deyib Rəhimin reaksiyasını gözləmədən sürətlə ondan uzaqlaşdı. Rəhim isə yerindəcə donub qalmışdı. Bayaqdan onları izləyən Yusif asta-asta Sevincin arxasınca donub qalan Rəhimə yaxınlaşdı.
-İndi mənə inandın? Mütləq özündən eşitməli idin?
Səs gələn tərəfə dönən Rəhim Yusifin təəssüf və kinayəli baxışları ilə qarşılaşdı.
-Sən bizi güdürsən?
-Yox, prosto qabağıma çıxmışdınız. Gördüm, daha danışırsınız, yanınızdan keçək istəmədim.
Araya bir neçə saniyəlik sükut çökdü. Yusif birdən yadına nəsə düşmüştək yenidən diləndi:
-Yadıma düşmüşkən soruşum. Başa sala bilərsən, mən niyə sizə paxıllıq eləyirəm? Niyə aranıza girmək istəyirəm? Sən bilərsən də, məqsədim nədir?
Yusifin bu istehza dolu sualları qarşısında Rəhim nə deyəcəyini bilmədi. Çünki o bu sözləri Sevincə deyərkən Yusifin onları eşidə biləcəyini ağlının ucundan belə keçirməmişdi.
-Mən elə-belə dedim onları. Sevincin reaksiyasını öyrənmək istəyirdim.
-Nə reaksiyasını ə? Sevinc mənim arxamca danışacaqdı?
-Yox, prosto mənə elə gəlirdi ki, Sevinc sənə mənim haqqımda deməyə çəkinir. Özüm elə şərait yaratdım ki, qoy ürəyindəkiləri mənə desin.
Yusif başını bulaya-bulaya kinayə ilə Rəhimi alqışladı:
-Halaldır, sənə şərəf ordeni düşür, olmayan şərəfinə!-sonra ciddiləşərək,-Ə, dostu-dosta qarşı qoyaraq öyrənəcəkdin fikrini? Xəbərin var ki, onun gözündə hörmətdən düşmüsən?-dedi.
-Niyə düşürəm ki? Mən ona pis heç nə deməmişəm. Prosto ürəyimi açdım.
Yusif dişini-dişinə sıxır, səbrli olmağa çalışırdı. Əlini yüngülcə onun çiyninə vurub:
-Yox e qaqaş, nəsə bizdə bu söhbət