alınmayacaq.-dedi.-Yaxşısı budur, sən get öz işinə, mən də öz işimə. Bir də Sevinci narahat elədiyini görməyim.
Yusifin sonuncu cümləsindən sonra bir xeyli onu süzən Rəhim əlini eynilə onun kimi çiyninə vuraraq:
-Düz deyirsən, sən paxıllıq eləmirsən. Sən prosto onu qısqanırsan.-dedi.-Amma bir söz deyim, qaqaş? Sənni alacağın cavab da mənimkindən fərqli olmayacaq.
-Ə, sən nə danışırsan?-Yusif narahat şəkildə yerində vurnuxdu.
-Di salamat qal.-deyərək Rəhim gülə-gülə ondan uzaqlaşdı.
Yusif indi nəinki nə deyəcəyini, hətta hansı istiqaməyə gedəcəyini də bilmirdi.
Kənanla Ələddin hazırlıqdan qayıdırdılar. Kənan:
-Bəlkə yolumuzu Kərəm tərəfdən salaq? Görək necədir?-deyə Ələddinə baxdı.
-Məncə mağazada olmaz e. Evdə yatıb olar. Nə də olsa yazıq səhərə qədər nəzarətdə yuxusuz qalıb.
Söhbətin bu yerində arxadan fit səsi eşidildi. Dönüb arxaya baxanda qaranlıqda kiminsə sürətlə onlara yaxınlaşdığını gördülər. Gələnin kim olduğunu ayırd eləyə bilməyib gözlərini qıyıb bir qaraltıya, bir də bir-birilərinə baxdılar. Aralarında üç-beş addım qalanda isə onlar artıq Qadiri tanımışdılar. Ələddin narazı halda əllərini yana açaraq:
-Ay daa, yenə də bu?-dedi.
Həmişəkindən fərqli olaraq Kənanın üzündən narazılıq yox, əksinə razılıq duyulurdu. Çünki o Qadiri, onun cavabını bir aya yaxın idi ki, gözləyirdi. Ələddin onun qolundan dartıb:
-Kənan, səncanı gəl gedək. Bundan adama xeyir gəlməz.-dedi.
Qadir salamlaşmadan gəlib Ələddinlə üz-üzə dayandı. Əllərini belinə qoyaraq ona baxdı və kinayəli təbəssümlə dedi:
-Oğlan, bu sözü başqa vaxt demiş olsaydın, bəlkə də səni peşman eləmişdim. Allahına şükür elə ki, sənə bir can borcum var. Ona görə də bu dəfə eşitməməzliyə vururam.
-Nədir, indi nə istəyirsən?-Kənan yalnız indi dilləndi. O, sanki Qadirin niyə gəldiyini bilmirdi.
-Nə istəyirəm?-Qadir adəti üzrə burunu çəkdi. Kənana yaxınlaşıb maraqla onu süzdü.-Cəsarətli olduğunu bilirdim, amma huşsuz olduğunu yox. Axırıncı söhbətimiz yadından çıxıb?
-Yox, niyə çıxsın ki?
-Lap