k idi?
Ələddin ah çəkərək maraqla ona baxan Leylaya baxdı.
-Sirr saxlaya bilirsən?
-Sirr? İki nəfərin bildiyi sirr deyil. Amma sən danış, mən saxlayaram.
Onlar artıq müəllimlər otağına yaxınlaşmışdılar. Leylanın xahişi ilə Ələddin onu bir neçə dəqiqə gözləməli oldu. Jurnal və açarı verib Mirvari müəllimə isə danışan Leyla çox keçməd ki, müəllimlər otağından çıxdı və onlar söhbət eləyə-eləyə məktəbdən çıxdılar.
Hazırlığa gedə-gedə Ələdin Kənana pencək məsələsin danşır, o danışdıqca isə Kənan altdan-altdan onu süzüb gülümsəyirdi. Nəhayət, Ələddini süzüb reaksiyasını öyrənmək üçün:
-Sən dedin, mən də inandım.-dedi.-Guya pencəyi özün bilə-bilə sinifdə qoymamısan?
-Ayə, mən bayaqdan sənə nə danışıram? Sən bu boyda söhbətdən bunu tutdun?
-Yox, onu başa düşdüm. Amma öz armızdır, boynuna al ki, pencəyi qəsdən sinifdə qoymusan.
-Kənan, niyə qəsdən qoyum ki? Təsadüfən oldu, yoldan qayıtmışam.
-Nç, təsadüf deyilən bir şey yoxdur. Bu sənin qismətindir.-Kənan ona göz vurdu.
-Nə qismət ə, nə səy-səy danışırsan?
-Leyla, dağları alır duman,
Üzülürəm ayrılıqdan.-Kənan Ələddini cırnatmaq üçün bu mahnını zümzümə eləyirdi.
-Kənan, sus, ayıbdır! Nə Leyla, camaat eşidəcək indi!
Kənan isə sanki onu eşitmirdi.
-Bəlkə sən də tənhasan?
Elə mən də tənhayam...
-Leyla, eee....Kənan, bəsdir!
-Aha,-deyə Kənan gülə-gülə barmağını silkələdi,-özün dedin, Leyla. Ha, ha, ha!
-Mən çaşdım da.
-Aha, dil çaşar, düzünü danışar. Mən elə bilirdim ki, sənin probelmin qız probelmidir, amma həmin qızın Leyla olduğunu bilmirdim. Türklər düz deyiblər e, “En büyük aşklar, kavgayla başlar”
-Sən çox danışdın, ha! Mənim problemim qızla bağlı deyil, Leyla ilə heç bağlı deyil.
-Bəs nə ilə bağlıdır?
-Heç nə ilə.
-Vsyo da. Kimdən nəyi gizlədirsən? Türklər bunu da düz deyiblər ki, “Görünen köy kılavuz istemez.” Kor kor, gör gör də.
-Burada belə zarafat eləyirsən, keçirəm. Bax, çaşıb oğlanların yanında da ağzından qaçırarsan, sonra sənin üçün pis olar.
-Hə, elə sənin acığına çaşıb deyəcəm.