q imtahanın başlamasına yarım saat qalmış şagirdlər düşdükləri siniflər üzrə çağrılmağa başladılar. Nə qədər eləsələr də Yusifi sinfə qaldıra bilmədilər. Mirvari müəllimə də onu razı sala bilmədilər. İki ayağını bir pabuca dirəyib:
-Sevinc, gəlməmiş, mən imtahana girən deyiləm. Elə hesab eləyin ki, mən də gəlməmişəm.-deyirdi.
İmtahanın başlamasına dəqiqələr qalırdı. Məktəbin həyəti tamam boşalmışdı. Yusiflə Mirvari müəlliməni saymasaq. Sevinc gəlmədiyinə görə Mirvari müəllimə də getmək istəmirdi. Yusif darvazanın ağzında dayanıb təlaşla çölə boylanır, o tərəf-bu tərəf baxırdı. Mirvari müəllimə digər tərəfdən də onun dostluğuna heyran qalmışdı. İllərdir onun dəlisov, məsuliyyətsiz, qərarsız kimi tanıdığı Yusif bu gün dostuna görə gələcəyini təhlükəyə atırdı. Fikirləri və sözlərində həmişə çərçivə saxlayan Mirvari müəllimə nədənsə bu gün Yusifin bu təlaşının dostluqdan daha bir şey olduğunu düşünməyə başlamışdı. Axı özü də nə vaxtsa cavan olmuşdu və hamının daşıdığı bir ürəyə sahib idi.
Nə qədər özünü toxtamağa çalışsa da Yusif titrəyən dodaqlarını saxlaya bilmirdi.
-Haradasan axı can dostum? Mən sənə surpriz edəcəkdim, sən niyə belə eləyirsən? Heç olmasa telefona cavab ver də. eee.. nə telefon? O heç telefonu üstünə götürüb ki?
O bunları deyə-deyə başını sola döndərmişd ki, birdən Sevincin yeyin addımlarla məktəbə yaxınlaşdığını gördü. Ona elə gəldi ki, gözləri ona yanıldır. Yaşarmış gözlərini silib yenidən yola baxdı. Bu həqiqətən Sevinc idi.
-Sevinc, haradasan sən?-deyə onun qabağına getdi.
Sevinc də gözlərini silə-silə ona yaxınlaşırdı. Bilinirdi ki, ağlayıb.
-Nə olub, niyə ağlamısan? Yolda sataşan olub?
-Yoox, nə sataşan? Başıam gəlməyən qalmayıb. Evdən çıxırdım ki, əvvəlcə paltomun düyməsi qırıldı, qayıdıb kurtkamı geyindim, sonra çantamın qulpu qırıldı, o biri çantamı götürdüm. Blokda pişik az qala üstümə tullanmışdı, güclə canımı qurtardım. Yolda da maşın vəhşi kimi yolun bütün palçığını üstümə sıçratdı. Hələ gecikməyimi demirəm.
-Caan, yaxşı