bayaq burada idilər. Yanında bir qızla, bir oğla var idi. Sonra bilmirəm, hara getdilərsə.
-Lap yaxşı, gedim, görüm, haradadır. Sən də bu ağıllıya ağıl ver.
Yusif tərs-tərs Nahidə baxdı, sonra geri qayıdaraq pilləkənləri enməyə başladı.Əli ilə Ayan məktəbin həyətindəki bir ağacın yanında dayanıb söhbət edirdilər. Ağacın kölgəsi olmasa da söykənməyə gövdəsi var idi. Ayan maraqla ətrafa boylandı. Həyətdə kifayət qədər uşaq var idi, amma onların sinif yoldaşlarından heç kim yox idi.
-Görəsən bizimkilər niyə çıxmayıblar?
-Yəqin imtahanın qurtarmağından xəbərləri yoxdur.
-Ya da məktəb xoşlarına gəlib, çıxmaq istəmirlər.
-O da ola bilər. Əşi çıxmasınlar, belə daha yaxşıdır.-deyərək Əli Ayana baxa-baxa özünü ağaca söykəndi.
-Niyə?
-Nə bilim.
Elə bu vaxt o başının ortasına nəsə isti bir şeyin düşdüyünü hiss elədi. Diksinib əlini başına aparanda əlinə quş zılı gəldi. Üzünü turşudaraq:
-Iyyy, bu nədir?-deyə yuxarı baxdı.
Özünü saxlaya bilməyən Ayan gülməyə başladı. Onu gülən görən Əli də güldü. İlk an quşa bərk acığı tutsa da indi onu belə güldürdüyünə görə az qala ona minnətdar olacaqdı. Ayan gülə-gülə çantasından sulu salfet çıxarıb Əliyə uzatdı.
-Götür, əlini sil, sonra da saçını təmizlə.
-Sağol.-deyib Əli salfeti ondan aldı.
Bu vaxt Ayanın gözü əlinin bulaşan sol qaşına sataşdı.
-Qaşının üstü də bulaşıb, onu da sil.
-Hansı, bu?-deyə Əli sağ qaşnın üstünü təmizləməyə başladı.
-Yoox, dayan.deyə Ayan ona doğru yaxınlaşdı.
İndi bir-birilərinə ürək döyüntülərini hiss edəcək qədər yaxın idilər. Dilləri söz tutmayacaq qədər lal olmuş, sadəcə gözləri danışırdı. Ürəklərinin ən dərin qatından gələn sözləri dilləri tutmayıb gözlərinə ötürürdü. Min sevirəmə əvəz bir bir baxış, min sözə əvəz bir toxunuş. Əli bu an sol tərəfində nəyinsə qırıldığını hiss elədi. Gözlərini yumaraq dərindən ah çəkdi. Ürəyi sanki yerini ona bəlli eləmək istəmişdi. Ayan qorxaraq geri atıldı.
-Nə oldu, Əli? yaxşısan?
-Qorxma, qorxma. Prosto ürəyim sancdı.
-Ürəyin?
-Hə,