, həyəcandandır.
-Nə həyəcanı?
-İmtahan, imtahan həyəcanıdır, yəqin. Keçib getdi.
-Doğrudan yaxşısan?
-Vallah yaxşıyam, narahat olma.
Ayanı sakitləşdirməyə çalışsa da Əli özü də qorxmuşdu. Çünki indiyə qədər ürəyi ona belə surpriz eləməmişdi. Bəlkə də indiyə kimi sevdiyinə bu qədər yaxın olmamışdı.
Sevillə İsmayıl məktəbin qapısında göründülər. İsmayıl Sevilin test kitabçasına baxır, yazdıqlarını gözdən keçirirdi.
Bu vaxt Sevilin gözü bu qədər uşağın içində ağacın altında dayanan Əli ilə Ayana sataşdı. Qolunu ilə İsmayılın qoluna toxunduraraq:
-Smaylik, onlara bax.-deyə işarə elədi.
-Kimə?-deyə İsmayıl ətrafa boylandı.
-Ağacın altına, Əli ilə Ayana.
-Hə, gördüm. Ay səni, Əli.-İsmayıl gülümsəyərək başını buladı.
-Bilirsən nə fikirləşirəm?
-Nə fikirləşirsən, Günəşim?
-Görəsən, onlar da bizim kimi olacaqlar?
-Niyə olmurlar? İnşallah olarlar.
Onlar artıq pilləkənin sol pilləsində idilər. Yenidən testə baxan İsmayıl nəsə tapmıştək sevincək:
-İnanmıram!-deyə qışqırdı.
-Nə olub?-deyə Sevil dik atılaraq gözünü Əligildən çəkib ona baxdı.
-Sevil, sən bunu necə eləmisən?-deyə testi ona göstərdi.
-Nəyi?-Sevil maraqla testə boylandı.
-Bax, sənə başa saldığım misallar. İkisini də düz eləmisən.
-Doğrudan?
-Əlbəttə, niyə yalan deyim ki?
-Sənin öyrətdiyin yolla elədim. Amma düz olacağına inanmırdım.
-Halaldır. Kaş səni daha əvvəl tanıya biləydim.
-Niyə?
-Baxsana, cəmi iki-üç dəfə başa saldığım misallları düz yaza bilmisən. Demək ki, dediyin qədər də savadsız deyilsən. Səni daha əvvəl tanısydım, bəlkə də oxumağına...
-İsmayıl, yaxşı.-bayaqdan sevinən Sevilin bu sözdən sonra əhvalı pozuldu.
-Niyə, nə oldu ki?
-Bunu bir də demə. Hər şey belə olmalı imiş.
-Xətrinə dəydimsə bağışla, Günəşim. Mən sənin yaxşılığını fikirləşdiyim üçün elə dedim.
-Yox, yox, xətrimə dəymədin. Sən yaxşısı budur, o biri misallara da bax.
Heç beş-altı dəqiqə keçmədi ki, on bir a-nın şagirdləri bir yerə toplaşmağa başladılar. Öz aralarında söhbətləşir, yazdıqlarını müzakirə