Qoy hamı bilsin.
-Sən deyəsən Qadirin yumruqları üçün darxmısan ha!
-Nədir, qorxudursan məni?
-Elə bil ki, hə!
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eləyirəm. Amma zarafat bir yana pis olmazdı.
-Nə pis olmazdı?
-Leyla.
-Kənan!
-Yaxşı, susdum! Zarafat bir yana...
-Kənan dedim!
-Nədir e, adımı əzbərləyirsən? Deyirəm ki, zarafat bir yana, gecikirik.
-Gecikəcəyik də. Bayaqdan ağzın ayaqlarından bərk işləyir. Tez ol biraz.
Hazırlığa qədər qalan yolu Kənan Leyla söhbətini açmasa da gözucu Ələddinə baxır, öz-özünə nəsə düşünüb bic-bic gülümsəyirdi. Kənana hirslənsə də Ələddin də Leylaya qarşı dəyişən münasibətinin fərqində idi. Çünki Leyla ilə danışıb ayrıldıqdan sonra özünü həyata üçüncü dəfə gəlmiş kimi, bu dəfə daha xoş hiss eləyirdi.Daha bir neçə gün ötdü. Hər günün bir hökmü var deyirlər. Ya uğur, ya da peşmançılıq yazır həyatımızın növbəti səhifəsinə. Təqvim yanvar ayının iyirmi doqquzunu göstərirdi. Çoxları üçün adi bir gün olsa da Əli bu tarixdə dünyaya gəlməyinin on yeddinci ilini qeyd edəcəkdi. On yeddi il-bir igidin ömrü. Əli də atası kimi igid ola biləcəkdimi, bax bunu zaman göstərəcəkdi.
Dərs gününün ilk tənəffüsü idi. Əlinin başına yığışan dostları onu təbrik eləyir, öz aralarında zarafatlaşıb gülüşürdülər. Lakin Əlinin fikri və gözü arxa pəncərəyə söykənib bir pəncərədən çölə, bir də sinfə göz gəzdirən və mimikası ilə öz-özünə danışan Ayanda idi. Əli onun nəyə və kimə görə belə narahat və talaşlı olduğunu bilirdi. Qarışmamaq üçün özünə söz versə də gözünü və fikrini Ayandan çəkə bilmirdi. Əli belə narahat halda ona göz qoyarkən Ayan birdən pəncərədən aralanaraq partasına yaxınlaşdı, çantasından nəsə götürüb bir göz qırpımında sinifdən çıxdı. Əli də bir saniyə belə gözləməyib ayağa qalxaraq sinifdən çıxdı. Ondan nə olduğunu soruşan dostlarına isə “Arxamca gəlməyin.”dedi.
Leylanı fikirli görən və nədənsə son günlərdə gözlərini ondan çəkə bilməyən Ələddin gülümsəyərək:
-Sən ə də çox ağır yük verdim, deyəsən? Amma çox sağol, yaxşı sirdaş çıxdın.-dedi.
-Hə,