eləyirdilər. İsmayılla Yusif gah aralarında nəsə pıçıldaşıb qımışır, gah da Əliyə göz-qaş eləyirdilər. Sevil narahat halda məktəbə tərəf boylanır, Züleyxanı gözləyirdi. Gözəyarı uşaqları sayan Leyla:
-Hamımız buradayıq?-deyə soruşdu.
-Ramazandan başqa hə.-deyə Mehdi dilləndi.
-Onun varlığı ilə yoxluğu bilinmir ki, onsuz da-deyə Kərəm gülə-gülə dilləndi.
-Zülüş də yoxdur.-Sevil dilləndi.
-Onun vabşe varlığı bir dərd, yoxluğu ayrı bir dərd.-deyə Yusif dodağının altında mızıldandı.
Elə bu vaxt məktəbin qapısında görünən Züleyxanın üzündən böyük bir təlaş sezilirdi. Yeyin addımlarla sinif yoldaşlarına yaxınlaşıb:
-Caan, şəxsiyyət vəsiqəm itib e. Görməmisiniz?-deyə soruşdu.
-Nə yaxşı özün itməmisən?-deyə Mehdi lağla dilləndi.
Lakin Züleyxa ona fikir vermədi. Çünki daha böyük problemi var idi.
-Bütün məktəbi axtarmışam. Heç yerdə yoxdur.
-Özünlə gətirmişdin?-deyə İsmayıl soruşdu.-Bəlkə evdə qoymusan?
-Yox, evdə qoysaydım, imtahana girə bilməzdim axı.
-Bəlkə yanında oturan götürüb?-deyə Ayan ağlına nəsə gəlmiştək soruşdu.
-Əşi, kim neləyir onun şəxsiyyətin?-deyə Mehdi üzünü turşutdu.
Elə bu vaxt Yusif heç nə olmamıştək rahat-rahat paltosunun cibindən Züleyxanın bayaqdan bəri axtardığını şəxsiyyət vəsiqəsini çıxarıb ona uzatdı. Laqeydliklə:
-Yaxşı, ağlama.-dedi-Ala, kolidorda tapmışam.
Züleyxa sevincindən nə edəcəyini, ona nə deyəcəyini bilmirdi. Hətta boynuna atılıb ona bərk-bərk sarılmamaq üçün özünü güclə saxlayırdı. Onu bu qədər sevindirən vəsiqənin tapılmasından daha çox, onu kimkin tapması idi.
-Çox sağol, sağol. Nə desəm, azdır, sağol...
-Yaxşı, şişirtmə,-deyə Yusif üzünü turşutdu,-prosto biraz ayıq ol.
Bayaqdan bəri sinif yoldaşlarından aralıda dayanıb öz aralarında nəsə danşan əkizlər nəhayət nə qərara gəldilərsə Leylaya yaxınlaşıb ona nəsə dedilər və sağollaşaraq aralandılar. Ələddin bir qıraqda durub özündən xəbərsiz Leylaya baxır, arabir də ah çəkirdi. Onu belə görən Günel astaca ona yaxınlaşıb kinayəli, amma asta səs tonu ilə:
- Nə