tuta bilmirsən, yoxsa?-Tariel Ayanı işarə eləyərək kinayə ilə-Gəl, gəl.-dedi.
Oğlanlar dava çıxmasın deyə özlərini araya verdilər. Tarielin bu sözündən sonra geri çəkilən Əli onun bunu haradan öyrəndiyini bilmədi. Qəfildən gözləri Ayanın təəssüflə ona baxan baxışları ilə qarşılaşdı. Elə bu vaxt ora yaxınlaşan Ramazan maraqla:
-Nə olub burada?-deyə soruşdu.
-Haradasan ə?-deyə İsmayıl soruşdu.-Camaat sənə görə burada bir-birini qırır, sən ortalıqda yoxsan.
-İçəridə idim də, bir oğlan var idi, onunla söhbət eləyirdim.
-Yox e, biz bunun babalını yumuşuq.-Yusif əlini onun çiyinə qoyub məzə ilə,-yazıq uşaq söhbət eləyirmiş. Yəni vacib olmasa gecikməzmiş.-dedi. Sonra yüngülcə onun ənsəsinə vurdu-Ə, sənə görə burada Üçüncü Dünya Müharibəsi qopacaqdı.
-Nə isə,-deyə Leyla səsini yüksəltdi,-əsas odur ki, Ramazan da gəldi, daha evə gedə bilərik.
Beləcə onlar da məktəbin həyətini tərk eləyən digər on birincilərin axınına qoşuldular.

İşlədiyi gözəllik salonundan çıxıb evə gedən Sevda arabir başını qaldırıb ətrafa boylanır, yola, maşınlara baxırdı. Birdən onun gözü yolun digər tərəfindəki bir qıza sataşdı. Onu Sevilə oxşatdı. Hətta ona elə gəldi ki, bacısının yanındakı oğlan onun əlindən tutub. Öz-özünə:
-Sevil, özü də oğlanla? Yorğunluqdan lap başımı itirmişəm ki.-deyə dilləndi.
Səhv gördüyünə özünü inandırmaq üçün başını qaldırıb bir də yolun digər tərəfinə baxdı. Yox, deyəsən yanılmırdı. Bu Sevil idi. Yanındakı sarışın da tanış gəlirdi, amma Sevda onun kimliyini dəqiləşdirə bilmədi. Nə edəcəyini, nə düşünəcəyini bilmirdi. Axı onun bacısı belə qız deyildi. Sevda bir an əvvəl yolun digər üzünə keçib bacısından bunların səbəbini soruşmağa tələsirdi. Tez-tez sağa-sola boylana-boylana yolu keçməyə başladı. Sevil əlini İsmayılın əlindən çəkməyə çalışır, İsmayıl isə onun əlini bəuraxmaq istəməyib nəsə deyirdi. Sevdanın gəldiyini görən Züleyxa onlara yaxınlaşıb Sevilin qolundan dartışdırmağa başladı. Lakin Sevilin başı elə qarışmışdı ki, ona məhəl qoymurdu.
-Sevil, sən