n burada neyləyirsən?-Sevda çaşqınlıq və qəzəb ifadə edən baxışlarla bacısına baxırdı.
Bu ani müraciətdən Sevil də,İsmayıl da diksindilər. O anın təlaşı ilə İsmayıl Sevilin əlini buraxdı. Sevil isə sanki dilini udmuş, qorxu və həyəcandan ürəyi yerindən çıxmaq üzrə idi.
-Ay qız, səninlə deyiləm?-deyə Sevda yenidən dilləndi.
-Sevda...ee..bu bizim sinif yoldaşımızdır.-deyə Züleyxa dilləndi.
-Səndən soruşdum?-Sevda tərs-tərs ona baxdı. Sonra bacısının qolundan tutub,-Cavab verəcəksən?-deyə qışqırdı.
-Onun heç bir günahı yoxdur.-İsmayıl özünü qabağa verdi.-Gördükərinin hamısı mənim səhvimdir.
Sevda istehza ilə onun üzünə baxdı və yavaş-yavaş onu xatırlamağa başladı:
-Səən? Deməli, sən osan? Mamama kömək eləmək bəhanəsi ilə qapımıza qədər gəlib qapıdan içəri boylanan sən idin.
-Hə, mən idim.-deyə İsmayıl astadan cavab verdi.
Başını aşağı salan İsmayıl sevdiyini pis vəziyyətdə qoyduğu üçün özünü bağışlaya bilmirdi. Sevil isə tir-tir əsir, yanağında süzülən yaşları siləmk üçün əlini gözünə aparırdı. Nə qədər əsəbləşsə də Sevda bacısının bu halına dözə bilmədi. Həm də qorxdu.
Çünki belə həyəcanlı və səssiz axıdılan göz yaşları çox vaxt ürək getməsi ilə sonlanırdı. Lakin ciddiliyini pozmadan:
-Gəl, evə gedirik.deyə bacısına səsləndi.
Sevil heç nə demədən bacısının arxasınca düşüb getməyə başladı. İsmayıl və Züleyxa isə çarəsizliklə onun arxasınca baxır və nə edəcəklərini bilmirdilər.
Yolboyu Sevda bacısından heç nə soruşmadı. Sevil isə bundan sonra onu gözləyənləri fikirləşir, ən çox da Xəlilin o vahiməli sifətini gözünün qabağına gətirib dəli olurdu. Bu minvalla onlar evə çatdılar. Yerdən bir daş götürən Sevda taqqıldatsa da açan olmadı. Anasının evdə olmadığını yəqin edib qapını açıb içəri girdi, Sevil də oun arxasınca. Yuxarı qalxdılar. Sevda paltosunu soyunub mətbəxə, Sevil isə ağlaya-ağlaya otağına keçdi. Çarpayısına oturdu. Bundan sonra nə olacaqdı? Əvvəl anası, sonra dayısıgil, sonra məhəllə, sonda isə Xəlil öyrənəcəkdi. Bu isə hər iki mənada Sevilin