m ki, əvvəl axır Xəlillə ailə qurmalı olacağam. Özümü edama məhkum məhbus kimi hiss eləyirəm. O isə qaranlıq otağıma düşən ümid işığıdır. Bəlkə... bəlkə deyirəm, bəlkə...
-Yaxşı, bəs o nişanlanacağını bilir?
-Yox, ona heç nə deməmişəm.
-Niyə, qorxursan ki, desən səni atar?
-Yox, o məni atmaz. Deməyə çox cəhd eləmişəm, amma ürək eləyə bilməmişəm. Amma yenə də bilirəm ki, o məni başa düşəcək, məni atmayacaq. Bəlkə hər şey başqa cür olacaq?
-Dəli qız, sənin axırın necə olacaq?-Sevda bacısına yaxınlaşıb onun saçlarını sığalladı, başını sinəsinə sıxdı.-Yaxşı, bəs məndən niyə gizlədirdin?
-Qorxurdum ki, mamaya deyərsən.
-Ya tez, ya gec? Öyrəndim də. mamaya dedim? Yox! İnsan belə şeyləri nə anasından, nə də bacısından gizlətməz, kukla.
-Kukla?-Sevil başını qaldırıb maraqla bacısına baxdı.
-Hə, yadına gəlmir, ata həmişə sənə kukla deyərdi. Balaca vaxtı o qədər gözəl idin ki.
-Kaş ata indi də yanımızda olardı və bunların heç biri olmazdı.
-Ehh, kaş!-Sevda bir qədər susub yenidən dilləndi.-Qəşəng oğlandır ha!
-Nə? Kim qəşəngdir?
-Bayaq yanında gördüyüm. Film aktyorlarına oxşayır. Adı nədir?
-İsmayıl.
-Hmm, adı da pis deyil. İsmayıl, Sevil. Sevil, İsmayıl.
Sevil başını bərk-bərk bacısının sinəsinə sıxır, hələlik hər şeyin yaxşı qurtardığına sevinirdi.
Növbəti gün. Bu gün on birincilərin danışacaq nə qədər çox sözü var idi. Amma məktəbə yayılacaq yeni xəbər dünənki imtahanı da unutduracaqdı. Səhəri dirigözlü açan İsmayıl heç evdə də dura bilməmiş, lap erkəndən evdən çıxmışdı. Yolboyu ətrafa boylanaraq bəlkə yolda Sevili görər deyə hətta yolunu onların küçələrindən belə salmışdı. Məktəbə də hamıdan tez çatmış, gələndən bəri də qapı və pəncərədə qalmışdı. Tərslikdən heç Zlüeyxa da gözə dəymirdi.
Artıq saat səkkizə on dəqiqə qalırdı. Sinfə İsmayıldan sonra gələnlərdən olan Kənanla Ələddin onu sinifdə görüb təəccübləndilər. Kənan zarafatla:
-Bııy smaylik, yolu azıb eləməmisən?-deyə soruşdu.
Gözü pəncərədə, fikri Sevilin yanında olan İsmayıl:
-Yoox, niyə