azıram ki?-dedi.-Tez gəlmək olmaz?
-Olar e, bu qədər də yox. Səncanı, nə vaxtdan buradasan?-deyə Ələddin də söhbətə qoşuldu.
On beş dəqiqə olar.
-On beş dəqiqə?-təəccübdən Kənanın gözləri bərəldi.-Evdən qovulmusan?
-Yox ə, nə qovulmaq?-gözlərini pəncərədən çəkən İsmayıl onlara baxdı.-Siz özgə deyilsiniz ki, qoy deyim. Sevilə görə narahatam.
-Niyə?
-Dünən bacısı bizi bir yerdə gördü. Əsdi, coşdu, biraz da Sevilə acıqlandı. Fikirləşirəm ki, mənim yanımda qıza belə davrandısa...
-Desənə, qorxduğun başına gəldi. Sən də gərək bu qədər riskə getməzdin. Qız sənə o qədər dedi ki, dalımca gəlmə.
-Bilirəm, amma neyləyim, ona görə narahat qalıram da.
-Kefdəsiniz e,-Ələddin istehza ilə onları süzüb əlini havada yellədi,-birinin qardaşı deyir, bacımdan uzaq dur, o birinin bacısı yolda tutub acıqlanır. Qızlara sərf etdiyiniz vaxtı dərslərə sərf eləsəniz, sizdən adam çıxar, amma...
Ələddinə baxıb başını bulayan Kənan onun yadına Leyla məsələsini salmaq istəsə də özünü güclə saxladı. İsmayıl isə:
-Sən ağıllı ol, onda çıraq. Heç olmasa aramızdan bir adam çıxsın.-dedi.
Çox keçmədi ki, sinif dolmağa başladı. Hamı gəldi, sinif nümayəndəsi və Sevildən başqa. Zəng içəri vuruldu. Ülviyyə müəllimə içəri girib şagirdlərlə salamlaşdı. Dünənki imtahanı xəbər aldı. İsmayılın gözü isə hələ də qapıda idi. Sevil gəldi, amma dərsdən on-on beş dəqiqə keçmiş. Müəllimədən icazə alıb yerinə keçdi. İsmayılın təlaş və sual dolu baxışları isə onu izləyirdi. Bu baxışları hiss eləyən Sevil mimikası ilə “Hər şey yaxşıdır”deyə onu arxayın salmağa çalışdı. Lakin bu da İsmayılı tam rahatlaşdıra bilmədi. Lakin qırx beş dəqiqəsi qırx beş ilə dönən təkcə İsmayıl deyildi. Nə qədər özünü sakit saxlamağa çalışsa da Ələddin də hər qapı açılanda özündən ixtiyarsız qapıya boylanırdı.
Tənəffüs. İsmayıl vaxt itirmədən Sevilin yanına gəldi. Elə bu vaxt Sevil də Zlüeyxa ilə dərdləşirdi. İsmayılın onlara yaxınlaşdığını görən Züleyxa sevilə göz vuraraq ayağa durdu və oradan uzaqlaşdı. Sevilin yanında oturan