n İsmayıl bayaqkı üz ifadəsi ilə:
-Nə oldu, evdəkilər çox incitdilər səni?-deyə soruşdu.
-Yoox, nə incitmək? Narahat olma, hər şey yaxşıdır.
-Necə yəni, yaxşıdır? Axı bacın çox hirslənmişdi.
-Düzdür, əvvəl hirsli idi. Amma sonra məni başa düşdü. Aramızda həll elədik.
-Anan bildi?
-Hələ ki yox. Bilirsən, biz ailədə belə şeyləri danışmırıq. Elə ona görə də bacım da dünən öyrəndi. Sizinkilər bilir?
-Bacım bilir. Düzdür, anam belə şeylərə pis baxmır, amma hələ ona deməmişəm. Sən də hələ ki heç nə demə.-bir qədər susan İsmayıl anidən Sevilin əlini tutdu.-İnan ki, səhərə qədər ögzümə yuxu getməyib. Elə hey özümü danlamışam. Mənə görə oldu. Bağışla, Günəşim.
-İsmayıl,-Sevil uşaqların olduğunu işarə eləyib əlini onun əlindən çəkməyə başladı,-bacım onsuz da əvvəl-axır biləcəkdi. Amma bundan sonra daha diqqətli ol.
-Baş üstdə.-deyib İsmayıl onun əlini daha möhkəm tutdu.
Yerində qərar tuta bilməyən Ələddin gah qapıya tərəf gedir, gah da pəncərəyə boylanırdı. Bu altı-yeddi ildə Leylanın dərsdən qalan vaxtları çox olmuşdu, amma Ələddin heç vaxt bunu bu günkü qədər çox hiss eləməmişdi. Bayaqdan onun bu halını izləyən Sevillə İsmayıl öz aralarında pıçıldaşıb gülüşürdülər. Ələddinin bu təlaşı Sevilə nəyisə xatırlatdı və öz-özünə:
-Bu səhnə mənə tanış gəlir.-dedi.
-Hansı səhnə?
Sevil Züleyxanın da Yusifə görə belə qapı-pəncərələrdə qaldığını demək istəmədi. Ona görə də:
-Sən də dərsdən qalanda mən belə oluram.-dedi.
-Ooo! Onda mən də tez-tez dərsdən qalaram.-İsmayıl biraz dayanıb sinfi gözdən keçirdi, sanki nəsə tapmış kimi Ələddinə baxaraq bic-bic gülümsündü.-Ay səni, çıraq! Səhər mənə ağıl verirdi. İndi ona bax, quyruğu qapıda qalan pişiklər kimi nə ora-bura dırmaşır. Belə qalarsan qapı-pəncərədə.
Onun sözünü göydə tutan Sevil İsmayıla baxıb:
-Smaylik, deyirsən yəni o Leylaya görə belə narahatdır?-deyə soruşdu.
-Hə də, bəs necə? Bax da Leyladan başqa bütün qızlar sinifdədir.
“d”sinfinin Sevinci rəfiqələri ilə elə cani dildən söhbət edirdi ki, sanardın ki,