dünyanın ən xoşbəxti budur. Onun üzündə açan güllər qızların diqqətini çəksə də bircə adaşı bunun səbəbini soruşmaqda özündə cəsarət tapa bildi. Adaşına göz vuraraq:
-Adaş, xeyir ola, yaman gülürsən?-deyə soruşdu.
-Mən həmişə gülürəm də.-deyə adaşı gözlərini qaçırdı.
-Yox, bu dəfəki başqadır. Səhvən aşiq olub eləməmisən?
-Elə bilinir ki?
Ayan özündən ixtiyarsız başını qaldırıb adaşlara baxdı. Lakin tez də özünü düzəltdi. Onun ani rekaisyasını duyan Sevinc:
-Kimdir o?-deyə soruşdu.
-Sən tanımazsan, qohumdur.-deyə digər Sevinc gülümsədi.
-Dəqiq?
-Əlbəttə, kim olmalıdır ki?
-Təki elə olsun. Yaxşı, bəs o səni görəndə belə gülür?
-Hə, axır vaxtlar tez-tez bizə gəlir, hər dəfə də min bəhanə gətirir.Amma bilirəm ki, mənə görə gəlir. Görsən, elə gözəl gözləri var.
Sevinc gülümsəsə də içində yaranan şübhələr onu dəli eləyirdi. Çünki o adaşına çox da inanmamışdı. Qohum söhbətini isə bəhanə sayırdı. Sevincə inanmayan təkcə adaşı deyildi. Ayan da nə qədər fikrini kitaba verməyə çalışsa da onların hər dediyini eşidir və Sevincin Əliyə vurula bilmə ehtimalından qorxurdu.
Tənginəfəs halda pillələri qalxıb sinfə doğru gedən Leyla özünü heç olmasa ikinci dərsə çatdıra bildiyi üçün sevinirdi. Sinfə tələssə də pəncərəyə söykənib söhbət eləyən Qəmərlə Günel onun diqqətindən yayınmadı. Özü də yəqin etdi ki, onlar yenə də kiminsə qeybətini eləyirlər. Ona görə də onlara yaxınlaşıb:
-Ay qızlar, bezmədiniz ona-buna torba tikməkdən?-deyə soruşdu.
-Nə torba, ay qız?-deyə Günel tərs-tərs ona baxdı.-Burada deyiblər e, adın çıxınca canın çıxsın deyə.
-Yox gözəlim, biz qeybət eləmirik.-Qəmər Leylaya göz süzdürdü.-Əgər bilmək istəyirsənsə deyim:məktəbimizə təzə psixoloq gəlib.
-Psixoloq?-deyə Leyla üzünü turşutdu.-Məktəbdə onsuz da psixoloq var idi də.
-Cəfərəlini deyirsən? Az, onun özünə psixoloq lazım idi. Amma bu təzə gələn cavandır, özü də savadlıdır deyirlər.
-Kim deyir?
-Bacımgilin sinif yoldaşları danışırdılar, onlardan eşitmişəm. Həm də Günelin padruqasıdır.
-Bu