, inkar eləməyəcəyəm, bu sirr haqqında bir həftədir, fikirləşirəm. Və məni acıladığına görə də artıq səni qınamıram.
-Qınamırsan? Mən əksinə o gün üçün özümdən utanıram. Mən necə belə biri oldum.
-Yox, yox, elə fikirləşmə. Eşitməmisən, hirsli başda ağıl olmur, deyə? İnsan adicə barmağı kəsiləndə, nəsə canı ağrıyanda hirsini çıxmağa adam axtarır. Qalmışdı ki, bu boyda yalanla ürəyini incitsinlər. Mən sənin yerinə olsaydım, valideynlərimi bağışlamazdım.
-Yox, o qədər də yox. Onlar ki mənim ata-anamı öldürməyiblər, əksinə mənə ata-ana olublar. Düzdür, bunun yalan olduğunu hər dəfə xatırlayanda yenə onlara əsəbiləşirəm, amma sonra görürəm ki, onları incitmiş oluram.
-O da düzdür. Yaxşı, bəs bunu heç kimə deməyəcəksən? Məsəl üçün, Kənana? Axı o sənə məndən də yaxındır. Hətta çox yaxındır.
-Bilmirəm, hələ ki, səndən başqa heç kimə etibar eləyə bilmərəm. Kənana bəlkə nə vaxtsa, amma indi yox.
Bu vaxt gözü Kənana sataşan Ələddin Kənanın ona baxaraq bic-bic gülümsəyib barmaq silkələdiyini gördü. Yenə əsəbiləşərək, göz ağartdı, çünki Kənan artıq bir həftəyə yaxın idi ki, beləcə onları izləyir və fürsət düşdükcə Ələddinə sataşırdı. Ələddin də əsəbiləşərək:
-Elə sənin acığına sevməyəcəm onu.-deyirdi.
Ara pilləkəndə Kərəmi haqlayan Ayan əməlli-başlı onun üstünə düşmüşdü.
-Kərəm, sənin bir aydır, elədiyin hərəkətlərdən xəbərin var?
-Ay qız, gələn kimi nə düşmüsən üstümə? Nə hərəkətlər?
-Özünü bilməməzliyə vurma! Neçə vaxtdır, səni izləyirəm. Görürəm Xatirə müəlliməyə necə baxırsan.
Kərəm özünü itirdi.
-Nə, nə Xatirə müəllimə?!-birtəhər vəziyyətdən çıxmağa çalışdı.-Sənin ağzından çıxanı qulağın eşidir?
-Ağzımdan çıxanı qulağım da eşidir, hələ bir sənin hərəkətlərini gözüm də görür. Özünü yığışdır,yoxsa pis olacaq.
-Get özünü həkimə göstər. Deyəsən başında problem var. Mən də səni ağıllı qız bilirdim.
Bu sözlər bayaqdan pilləkənin başında onları izləyən Əliyə bərk toxundu. Cəld aşağı enib Kərəmə bir-iki dənə ilişdirmək istəsə də sonra qəfil durub bu yersiz