girdi. Məlum idi ki, artıq dərs başlamışdı. Hamı yerinə keçdi. Lakin Ələddinin üzündəki məyus ifadə keçmədi. Bilmirdi ki, sevdiyi qızın ona “uşaq”deməsinə üzülsün, ya “sinfimizin fəxridir”deməyinə sevinsin.
Günel müəllimə direktorun otağının qarşısında dayanıb tez-tez saatna baxır, arabir də ətrafına boylanırdı. O, səbirsizliklə rəfiqəsinin direktorun otağından çıxmasını gözləyirdi. Çünki onun rəfiqəsi Nigar artıq bu gündən bu məktəbdə psixoloq kimi fəaliyətə başlayacaqdı. Onlar, Günellə Nigar eyni ali məktəbin ayrı-ayrı fakultələrində təhsil almış, təsadüf nəticəsində tanış olub dostlaşmışdılar. Bu gündən etibarən isə bu təhsil ocağında birlikdə işləyəcəkdilər. Qapı açıldı. Gülərüzlə içəridən çıxan
Nigar müəllimə rəfiqəsini qapıda görüb:
-Bıy Günel, sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu.
-Bilirdim ki, bu gün gələcəksən. Yuxarıdan soruşdum, bəzilərinin heç səndən xəbərləri də yoxdur. Zavuç dedi ki, direktorun yanındasan. Mən də gəldim, səni görüm. Nə oldu, Oqtay müəllim səni necə qarşıladı? Aurası necədir, müsbətdir?
-Sağolsun, yaxşı adama oxşayır. Simasında sərtlik var, amma hiss eləyirəm ki, ürəyi yumşaqdır. Əvvəl güldü, dedi ki, bu cür uşaqlara bir həftə dözə bilsəniz, sizə halaldır. Mən də dedim ki, narahat olmayın, mənim işim onlarla danışmaqdır.
-Nə yalan deyim. Oqtay müəllim bu məsələdə haqlıdır. Mən də əvvəl sənin kimi optimist idim. Düşünürdüm ki, nə var e, uzaqbaşı ilk gündən özümü ciddi apararam, müəyyən metodlar işlədərəm, hər şey yaxşı olar. Amma bu iş bizim oxuduğumuz nəzəriyyə kitabaarındakı kimi asan deyil. Praktika tamam ayrı şeydir. Yaşayarsan, görərsən.
-Sağol, vallah yaxşı motivasiya elədin.-Nigar müəllimə gülümsəyərək başını buladı.-Sən yaxşısı budur, məni müəllimlər otağına apar, həmkarlarımla tanış olum.
Onlar söhbət eləyə-eləyə artıq pilləkənin ayağına çatmışdılar. Günel müəllimə yuxarını işarə eləyərək:
-De, müəllimlər otağı yuxarıdadır,-dedi,- indi dərsdir, inanmıram elə çox adam olsun.
-Eybi yox, onda mən otağıma keçərəm.