q dükanın pilləkənində durub ətrafa boylanırdı. Onu belə görən Xəyal müəllim:
-Ustala hələ gəlməyib?-deyə xəbər aldı.
-Zəng vurmuşam, on-on beş dəqiqəyə burada olarlar.
-İnşallah.
Xəyal müəllim ayağını yerə sürtə-sürtə ətrafa boylanır, gözlərini qıyıb nəsə fikirləşirdi. Qardaşı onun halını bilib maraqla:
-Xeyirdir, məktəbdən birbaşa bura gəlmisən?-deyə soruşdu.
-Hə, dedim gölüm işlə başlayıbmı? Həm də bildən köməyə ehtiyacın olal.
-Məni deyə bilmərəm, amma sənin əməlli-başlı köməyə ehtiyacın var. Mən bu hərəkətləri, bu qərarsız duruş tərzini bilirəm, sözlü adama oxşayırsan. Gəl yuxarı!-deyə Rafiq əli ilə ona işarə elədi və içəri keçdi.
Xəyal müəllim də qardaşının arxasınca pillələri qalxıb dükana girdi. Həmişəkindən fərqli olaraq indi bura bomboş idi.
-Hə Mendeleyev,-Rafiq gülə-gülə qardaşına baxdı,-danış görək, sevginin formulunu tpmısan?
-Daha sən belə başlayacaqsansa mən heç danışmayım.
-Yaxşı, zarafat elədim. Dünən axşam deyirdin ki, bu gün onunla danışacaqsan. Nə oldu, danışa bildin?
-Danışmaq istədim, amma deyəsən alınmadı.
-Vallah heç təəccüblənmədim.
Tərs-tərs qardaşına baxan Xəyal müəllim sözünə davam elədi.
-Dəlsdən sonla qapının ağzında gözlədim. O da çıxdı, söhbət eləyə-eləyə pilləkənləli düşdük, mağazanı soluşdu, dedim ki, təmil bu gün başlayacaq.
-Uff,-deyə Rafiq bezgin halda üzünü turşutdu,-bildim elə niyə alınmayıb. Mən sənin bu şərhindən sıxıldım, təsəvvür eləyirəm, o səninlə söhbət eləyəndə nələr çəkir.
-İmkan veləcəksən bitilim?
-Yaxşı, susdum, bitir.
-Mağazanın yanmasına gölə özünü çox günahlandılı. Elə həl sözündə əvvəlində, sonunda deyi ki, “Mənə gölə oldu”
-Hə Mendeleyev,-deyə Rafiq əllərini yana açdı,-bax, buna etiraz eləyə bilməyəcəm. Gəlin bacımızdır, hörmət eləyirəm, amma mağazamın bu hala qalmasında dolayısı ilə o günahkardır.
-Bunu bi demisən, bi də demə. Unutma ki mən səndən döld baylam böyüyəm və səni döymək haqqına malikəm.
-Yaxşı ki yadıma saldın, qardaş.-Rafiq gülə-gülə dedi.-Utandığımdan bilmirəm, hara