u məsələdməsələdə məsləhət alır. Bir də ki, bir oğlan bir qızla söhbət eləyirsə, mütləq aralarında nəsə var demək olmaz.
Aradan keçən günlər ərzində Xatirə müəlimənin dediklərinə əsaslanan Ayan daha Əlini qısqanmır, onunla Sevincin belə yaxınlaşmasını isə təbii qəbul eləməyə çalışırdı.
Mart ayı olmasına baxmayaraq təbiət öz şıltaqlığında idi. Bir neçə gün ard-arda əsən güclü külək səngisə də göy üzündəki qara buludlar yağışdan xəbər verirdi. Bu buludlar Yer üzündəki əksər kişi cinsinə mənsub insanların halına da inikas edirdi. Axı bu gündən həyatlarının mənası olan-anaları, həyat yoldaşları, qızları, bacıları, sevgililəri üçün sabahkı bayramı təbrik edəcək nəsə düşünməli idilər. Bu hal məktəblərdə daha çox hiss olunmaqda idi. Çünki hər il 7 mart tarixində qızları təbrik etmək adətə və hətta məcburiyyətə çevrilmişdi. Qızlara bəlli etməsələr də əksər oğlanlar bundan şikayət edir, bu bu təqvimi “Kişilərin beynəlxalq qara bayramı”adlandırırdılar. Lakin bu bəzilərinə sevdiyinə ürəyinə açmaq üçün əsl fürsət idi.
Uğursuz məktub hadisəsindən sonra Əli hədiyyəsini portfelinə yaxşı-yaxşı yerləşdirmiş, hətta evdən çıxmamışdan əvvəl dönə-dönə portfelə baxmışdı. Mart ayının yeddisi dərsi olan qadın müəllimələri bir dəstə güllə təbrik etmək artıq bu sinif şagirdlərinin ənənəsinə çevrilmişdi. Birinci saat dərsi olan Xatirə müəllimənin zökəm tutması səbəbilə dərsə gələ bilməməsi bu il onların ənənəsini pozmuşdu. Lakin onların bu dərsi əvəz edən başqa bir müəlliməyə bu gülü vermək kimi fikirləri də yox idi. Bu gün gözlənilmədən dərsdən qalan təkcə Xatirə müəllimə deyildi. Sevincin də dərsdən qalması Yusifi məyus və narahat etmişdi.
Tənəffüsdə ondan başqa bütün oğlanlar bir yerə toplaşaraq söhbət edirdilər. Bircə Yisif qərarsız halda gah pəncərəyə boylanır, gah da dəhlizə çıxırdı. Onun bu halı Əlinin də gözündən yayınmadı. Onun ardınca dəhlizə çıxdı, əlini onun çiyninə qoyub:
-Bəlkə zəng eləyib necə olduğunu soruşasan?-dedi.
-Telefon evdə qalıb.-deyə Yusif gözlərini yerdən