qəhrəmanlığının Ayana heç bir xeyri olmayacağını düşünüb özünü güclə cilovladı. Kərəm isə bu məsələdən tərtəmiz çıxdığını düşünüb Ayandan aralanmaq istəsə də birdən Ayan onu qolundan çəkərək əlində tutduğu vərəqi ona uzatdı:
-Özümü həkimə göstərməmişdən əvvəl bunu sənə göstərmək istəyirəm.-dedi.
Kərəmi bükülü vərəqi açıb oxudu. Bu ki, onun xətti idi! Ürəyindəkilərini bir neçə kəlimə ilə vərəqə tökmüşdü. Ən pisi isə burada onun da adı var idi. Bəs bu vərəq Ayanın əlinə necə keçmişdi? Bir anlıq duruxsa özünü sındırmamağa çalışdı. Ayan isə kinayəli-kinayəli onu süzürdü:
-Hə, bəs buna nə deyəcəksən? Bu da yalandır?
-Yalandır! Ağ yalandır! Məgər bu dünyada adı Xatirə olan bircə sənin xalan qızıdır? Ayan səncanı, özünü biabr eləmə!
-Bəs dərslərə niyə girmirsən?
-Hay daaaa!-Kərəm daha da əsəbiləşərək qollarını yana açdı.-Zibilə düşdük də. Ay qız, girmirəm, girmirəm də! Sənə nə? Sudya zadsan?
-Kərəm, bax, sənin yaxşılığın üçün deyirəm. Özünü yığışdır, yoxsa axırı pis qurtaracaq!
-Bax,-Kərəm ona tərəf gələrək barmağı ilə onu hədələdi,-mən də sənin yaxşılığın üçün deyirəm. Biraz da beynimi xarab eləsən, sənin üçün axırı pis qurtaracaq.
Əli buna dözə bilməyib aşağı enməyə başladı. Guya təsadüfən buradan keçirmiş kimi:
-Ayan, Kərəm? nə olub burada?-deyə soruşdu.
Kinayə ilə Ayanı süzən Kərəm:
-Heç, söhbət eləyirdik də,-deyə pillələrə yaxınlaşdı,-nə olmalı idi ki?-deyib yuxarı qalxdı.
Biraz hirsindən, biraz da qorxduğu üçün Ayan tir-tir əsirdi. Ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırdı. Onun bu halına pis olan Əli ona yaxınlaşaraq onu sakitləşdirməyə başladı:
-Yaxşı, ağlama.-deyə əlini çiyninə toxundurdu.-Bax, sənə demişdim ki, o boynuna almayacaq.
-Sən bizi güdürdün?
-Hə, bayaqdan buradaydım. Məncə, sən düz eləmədin.
-Çox sağol, Əli. Sən də vur!-Ayan təəssüflə və ağlamsınaraq ona baxdı-Sən də mənə inanma!
-Ayan, mən səni fikirləşdiyim üçün deyirəm. Səni başa düşürəm, sənə inanıram...Başa düşürəm ki, Kərəmə görə narahatsan, axırda ona nəsə zərər gəlməyindən