çəkməyərək dilləndi.
Ehtiyatla ətrafa boylana-boylana əl telefonunu cibindən çıxaran Əli onu Yusifin cibinə salaraq:
-Elə elə ki, heç kim görməsin.-dedi.
Onun bu jestindən ürəklənən Yusif Əlinin üzünə baxaraq başıyla təşəkkür eləyib ondan aralandı. Əli sinfə qayıtdı. Tez-tez pəncərəyə boylanan Ayan və Asya da Sevincə görə narahat idilər. Çox keçmədi ki, Yusif məyus halda sinfə girdi. Qızlar onu belə görüb təlaşla bir-birilərinə baxdılar. Əli onun qabağına gedib:
-Nə oldu, danışa bildin?-deyə soruşdu.
Yusif telefonu ona qaytararaq:
-Xəstədir,-dedi,-Xavər xala dedi ki, deyəsən suçiçəyidir. İndilərdə poliklinikaya getməlidirlər.
-Allah şəfa versin. Əsas odur ki, danışdın, ürəyin rahatlaşdı.
-Çox rahatlaşdım, Əli, çox! Suçiçəyi bilirsən, nədir? Ən azı on beş gün dərsə gələ bilməyəcək! Xəstələnməyi elə bu günə qalmışdı?
Onun əsəbləşərək səsini qaldırdığını görən Əli qolundan tutaraq:
-Yaxşı, dəli olma,-dedi,-camaat sənə baxır. Gəl, çölə çıxaq.
Onlar çıxırdılar ki, Ayan Əlini səsləyib:
-Əli, Sevincə nəsə olub?-deyə soruşdu.
-Yoox, narahat olma. Deyəsən suçiçəyidir.
-Nə danışırsan?
-Oy, boje moy! İndi bu qız dərsə gələ bilməyəcək?
-Deyəsən.-deyə çiyinlərini çəkən Əli Yusiflə birlikdə sinifdən çıxdı.
İkinci və üçüncü dərs boyu səma kimi Yusifin də üzündən qara buludlar çəkilmədi. Tez-tez Ayana tərəf baxan Əli əli ilə portfelini də yoxlayırdı. Səbirsizliklə gözlənilən an gəlib çatdı. Qızları təbrik edib sevindirmək üçün oğlanlar bir növ səfərbər oldular. Növbəti tənəffüsdə sinifdə bir canfəşanlıq, bir ayaqlanma başladı ki, gəl görəsən. Adət etdiklərindən qızlar da özlərini heç nə olmamış kimi aparırdılar. Keçən dəfəki şanssızlığı yaşamamaq üçün Əli portfelinə bir də göz gəzdirdi. Hədiyyəni yerində görüb dərindən nəfəs aldı. Qaçaraq nəzərlərlə ətrafa boylanıb hədiyyəni çıxarmaq üçün portfelinə doğru əyildi. Bu vaxt Ayanın gözucu ona baxdığını görmədi. Sevinə-sevinə hədiyyəsini çıxarmaq istəyirdi ki, bu vaxt arxadan çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss eləyib