b diksinərək arxaya döndü. Ramazan başı ilə arxanı işarə eləyib qonşu sinifdəki Sevincin onu çağırdığını dedi. Çarəsiz qalan Əli hədiyyəni yerinə qaytarıb Ayana tərəf baxdı. Ayanın başı söhbətə qarışmışdı. Vaxt itirməmək üçün yeyin addımlarla qapıya doğru getdi. Bu dəfə bu Ayanın gözündən qaçmadı. Xatirə müəllimənin dedikləri bu dəfə köməyinə çatmadı. Ona elə gəldi ki, Əli bu ilki hədiyyəsini Sevincə alıb. Ayan hər il səkkiz martda Əlidən hədiyyə alsa da o buna bu ilki qədər həyəcanlanmamış və bu qədər həvəslə gözləməmişdi. “Hədiyyəni xalan qızına versəydin bəlkə də səni başa düşərdim. Amma indi səni sevdiyim bir zamanda niyə belə dəyişdin?” öz-özünə bunları düşünərək gözlərini qapıya zilləmişdi ki, birdən qulağının dibində kiminsə pıçıldadığını hiss elədi.
-Doroqoya, şto sluçilo? Sevincə görə narahatsan?
Gözlərini qapıdan çəkən Ayan acıqlı şəkildə:
-Yoox, ona görə niyə narahat olmalıyam ki?-dedi.
-Başa düşmədim. Padruqamız xəstədir və dərsə gələ bilməyəcək, sən buna görə narahat olmursan?
-Hə?-Ayan deyəsən indi söhbətin hansı Sevincdən getdiyini başa düşmüşdü.-Həə, onu deyirsən? Əlbəttə narahatam. Evə gedən kimi zəng eləyəcəm.
-Doroqoya, sən yaxşısan?-təəccüblənən Asya əlini onun alnına qoyub,-Temperaturan zadın yoxdur?-deyə soruşdu.
-Narahat olma. Bir anlıq fikrim dağıldı, nə danışdığımı bilmədim. Babam yaxşı deyil. Həkimlər deyiblər ki, Allaha pənah, nə qədər yaşayar, yaşayar. Elə istəyirəm ki, bu yaz tətili tez gəlsin, gedib onu görüm.
-Gürcüstana gedəcəksən?
-Allah qoysa.
Elə bu vaxt onlara yaxınlaşan Kənan əlindəki bükülü bağlamanı Asyanın qabağına qoyub:
-Asya, pazdravlyayut vas s sed...eee.vosmoy marta. Je...jelayet sçastliyiye.-deməyə çalışdı.
-Ay Kənan, Kənan.-deyə Asya ürəkdən gülərək ona baxdı.-çox sağol, amma mən azərbaycanca başa düşürəm.
-Nə bilim, dedim fərqli olsun.
-Spasibo.-bir anlıq mavi zərli kağıza bükülmüş bağlamaya baxan Asya yadına nəsə düşmüştək yeindən Kənana baxıb çəkinə-çəkinə,-Kənan, sən axı bu il hədiyyəni mənə