verməli deyildin.-dedi.
-Hə, Güneli deyirsən?-ətrafa boylanıb sonra qızlara tərəf əyilən Kənan,-Məndən eşitmiş olmayın, amma bu il püşk atmışıq.-dedi.
-Püşk?-deyə soruşan Ayan öz-özünə “Püşk kağızlarına “d”nin qızlarını da yazmışdınız?”deyə fikirləşdi.
-Yoox, onu demirəm. Bu sinifdən olmayan qızı deyirəm. Ona heç nə almamısan?
-Yox,-qaşları düyünlənən Kənan geri çəkilib,-almalı olmadım.-dedi və kədərli şəkildə onlardan uzaqlaşdı.
Dediyinə peşman olan Asya onun arxasınca baxıb:
-Kajetsya, incidi,-dedi,-bilsəydim soruşmazdım.
-Hə, kaş soruşmazdın. Yəqin ayrılıblar,-deyə Ayan sonra bağlamaya baxıb,-açmayacaqsan?-deyə soruşdu.
-Bir yerdə açarıq.-deyə Asya gülümsəyərək ona arxanı işarə elədi.
Ayan təəccüblə onun baxdığı tərəfə doğru boylandı və gözlərinə inanmadı. Əli əlində hədiyyə qutusu onun başının üstündə dayanmışdı. Gülməmək üçün özünü güclə tutan Asya:
-Mən gedim, görüm, Kənan məndən inciməyib.-deyə tələsik ayağa qalxdı.
Təəccüb ifadə edən gözlərini hələ də Əlidən çəkə bilməyən Ayan özündən ixtiyarsız ayağa qalxıb onunla üzbəüz dayandı.
Əli və Ayan üçün bir-birilərinin gözlərində zaman durmuşdu. Yenə hər şeyi unudan, beynindəki cümlələri bir-birinə qatan Əlinin xatırladığı sadəcə bir cümlə var idi və o da bunu demək üçün gözlərini möhkəmcə yumub açdı.
-Ayan, mən...mən...ss..
Sinifdə sərin bir səssizlik var idi. Sanki hamı nəfəsini tutub onları izləyirdi. Hamı bu cümlənin necə sonlanacağını gözləyirdi. Əli də qərarlı idi. Lakin birdən Ayanın arxasında peyda olan Yusifin təkidlə başını bulayaraq “Yox, yox, demə” deməsi onun fikrini yayındırdı. Əli ona fikir verməməyə çalışdı.
-Səni..
Yusif imkan vermirdi.
-Səni...təbrik eləmək üçün bu hədiyyəni aldım.
Ayan artıq ikinci dəfə idi ki, xəyal qırıqlığı yaşayırdı. O da bu cümlənin başqa cür nöqtələnməsini istəyirdi. Amma nə etməli, Əli bunu istəməyəndən sonra.
-Çox sağol.-deyib qaşları düyünlənmiş şəkildə yerinə oturdu.
Hər şeyi alt-üst elədiyinə görə Əli Yusifə əməlli-başlı əsəbiləşmişdi. Lakin