n indilik hirsini ona tərs-tərs baxmaqla bildirə bildi. Sonra yerinə keçdi. Sinfə qayıdan Leyla partasının üstündə yaşıl zərli kağıza bükülü bir qutu olduğunu görüb biraz təəccübləndi. Yerinə keçib oturanda Kənanın gülümsəyərək ona baxdığını görüb təəccübü biraz sevinc, biraz da həyəcanla əvəz olundu. Sevinə-sevinə qutunun o tərəf-bu tərəfinə göz gəzdirdi. “Görəsən, yaşıl rəngi sevdiyimi haradan bilir? Yoxsa bu sadəcə təsadüfdür?”
-Aç, sonra sevinərsən.
Ələddinin səsi onu fikrindən ayıltdı. Dönüb ona baxanda Ələddin də təkrar gülümsəyərək:
-Aç, sonra sevinərsən,-dedi,-görək, hələ bəyənəcəksən?
Leylanın təbəssüm qonan siması yenə təəccüb buludları ilə əvəz olundu.
-Bunu sən almısan?
-Hə, sən başqasından gözləyirdin?-bayaqdan gülümsəyən Ələddin qaşlarını çatıb soruşdu.
-Yoox,-əhvalı pozulan Leyla əlini bağlamadan çəkib,-heç kimdən gözləmirdim.-dedi.
-Bağışla.-deyə Ələddin incik şəkildə dilləndi.
Niyə?
-Hədiyyə gözlədiyin insan mən olmadığım üçün.
Onu incitdiyini görən Leyla tez özünü yığışdırıb üzrxahlıq eləməyə başladı:
-A, Ələddin incidin? Üzr istəməli biri varsa, o da mənəm. Bağışla, elə demək istəmirdim.
-Yox, incimədim ki,-özünü ələ alan Ələddin gülümsəməyə, özünü şən göstərməyə çalışırdı,-əksinə səndən üzr istədim. Əslində təbrik eləmək istəyirdim. Amma hər şey bir-birinə qarışdı.
-Mənim səhvimdir. Çoxsağol, sənin kimi saf və təmizürəkli parta yoldaşımın olması özü ən böyük hədiyyədir.
-Elə mənim üçün də.
Ələddin özünü şən və gümrah tutmağa çalışsa da Leylanın bu hədiyyəni kimdən almaq istədiyini bildiyi üçün içi qan ağlayırdı. Sevdiyinin sevdiyi ola bilməmək...hər insan bilməz bu hissi. Leyla isə həm boş-boşuna xəyal qurduğu və parta yoldaşının qəlbini qırdığı
üçün özünü danlayırdı.
Bu vaxt Ramazanla Kərəm Leylaya yaxınlaşdılar. Onların ikisinin də əlində hədiyyə bağlaması var idi. Kərəm arxanı işarə edib:
-Leyla, bilmirsən, bu əkizlər niyə gəlməyiblər?-deyə soruşdu.
-Xəstədirlər.
-Onda sənə zəhmət olacaq, bunu Nuraya