ə Günel bir qabaqlarındakı qum saatlarına, bir də Zamanla Səbuhiyə baxıb ağızlarını büzürdülər. Qəmər Zamana baxıb üzünü turşudaraq:
-Sağolun, çox zövqlüsünüz.-dedi.
-Heç olmasa, rəngləri fərqli olardı da. Bu nədir, kariçnivi?-deyə Günel də ona qoşuldu.
-Eyni yerdən almışıq. Axırıncılar idi.-Zaman dilləndi.
-Nç, nç, nç,-deyə başını bulayan Səbuhi,-bizə sağol deyəcəyiniz yerdə, hələ bir minnət da qoyursunuz? Az, adam bir soruşar, bu qum saatlarını niyə almısınız deyə.-dedi.
-Soruşuram Səbuhi bəy?-deyə Günel üzünü ona tutdu.-Niyə?
-Bax, bu üç dəqiqəlkdir. Bunu çevirib belə qoyursan,-deyib Səbuhi qum saatını tərsinə çevirdi,-sonra başlayırsan kiminsə dalınca danışmağa. Bu qum tamam tökülüb qurtardıqdan sonra dayanırsan. Beləliklə, gün ərzində qeybət elədiyin dəqiqələr azalır. Nə istəyirsiniz?
-Nə istəyəcəyik ki?-deyə Qəmər Günelə, sonra da Səbuhi ilə Zamana baxdı.-Bunu hər gün beləcə quracayıq, sonra da başlayacayıq sizin arxanızca danışmağa. Yaxşılığa yaxşılıq!
Sinifdə hər kəsin deyib-gülüb danışdığını görən Yusif özünü tənha hiss eləməyə, darıxmağa başladı. Heç kimə bəlli etməsin deyə tez-tələsik özünü çölə atdı. Bir an əvvəl səssiz bir yerə çəkilib tək qalmaq istəyirdi. Pilləkənlərlə aşağı düşüb bufet tərəfə getməyə başladı. Bufetə girmək istəsə də sonra fikrindən yayınıb ibtidailərin pilləkəninə tərəf getdi. Özünü pilləkənə güclə çatdırdı, güclə pilləkəndə oturub əlini ağzına bərk-bərk basdı. Lakin gözlərindən tökülən damcılar onu rahat buraxmadı. Ağladı. Yusif (uşaqlıqdan bu yana) ömründə birinci dəfə ürəkdən ağladı. Həm də bir qıza görə. Elə bir qız ki, yanında ola-ola ilərdir onun fərqinə varmamışdı. Elə bir qız ki, ciddi fikirlərinə görə Yusif həmişə ona gülürdü. Və bu gün o qız Yusifi hönkür-hönkür ağlatdı. Yusif o qədər içdən ağlamışdı ki, artıq sinəsinin köksünə sığmadığını, nəfəsinin çatmadığını hiss eləyirdi. Bu an çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss eləyib diksinərək arxaya döndü. Balaca Sevinc təlaşla ona baxırdı:
-Nə olub sənə? Niyə