ağlayırsan?
Yusif tez üz-gözünü silib ayağa qalxdı.
-Heeç, heç nə.
-Müəllimə üstünə qışdırıb?
-Hə, hə, üstümə qışdırıb.-deyə Yusif gülümsəməyə çalışdı.-Sən hara gedirsən?
-Bufetə.
-Mən də gəlim?
-Yox, bax pulum var.-balaca Sevinc əlindəki qəpiyi göstərdi,-daha yıxılmayacam.
-Afərin.-deyə Yusif onun başını sığalladı.
Balaca Sevinc aralanmaq istəyirdi ki, Yusif onu saxlayıb:
-Bax, mənim ağladığımı heç kimə demə ha! Heç adaşına da. Bilsə ki, müəllimə üstümə qışdırıb mənə gülər.-deyə tapşırdı.
-Yaxşı, demərəm. Mən sirr saxlaya bilirəm.
-Afərin! İndi gedə bilərsən.
Balaca Sevinc bufetin qapısında Züleyxa ilə qarşılaşdı. Onun saçlarını sığallayan Züleyxa qaçaraq nəzərlərlə Yusifə baxdı və tez də dəhlizə tərəf getməyə başladı. İndi o özünü bayaqkından da pis hiss eləyirdi. O çarəsizliyi bir yana, sevdiyinin çarəsizliyi və belə için-için ağlaması onun ürəyini param-parça eləmişdi. Yusifin halının dəyişərək sinifdən çıxdığını görən Züleyxa özünü saxlaya bilməyib sinifdən çıxmış, onu izləyərək bufetə qədər arxasınca gəlmişdi.
Yusifi sinifdə görməyən Əli onu axtarmaq üçün çölə çıxdı. Ara pilləkəndə Züleyxa ilə qarşılaşdı. Onu görən Züleyxa gözlərini gizlətmək üçün üzünü yana tutdu. Əli ondan Yusifi görüb-görmədiyini xəbər alsa da bilmədiyini deyib tələsik oradan aralandı. Heç nə başa düşməyən Əli təəccüblə onun arxasınca baxdı. Orta pilləkənə doğru getmək istəyirdi ki, Yusifin ara pilləkənlə qalxdığını görüb ayaq saxladı. Dərhal da danlamağa başladı.
-Haradasan ə, hara yox olmusan? Elə bilirsən canını əlimdən qurtar biləcəksən?-lakin onun şişmiş üz-gözü diqqətindən yayınmadı.-Nə olub? Ağlamısan sən?
-Yox ə, nə ağlamaq?-deyə Yusif gözlərini qaçırdı.-Prosto gözümə kiprik düşmüşdü, onu çıxarmaq istədim.
-Yaxşı ə. Bəlkə soğan doğramısan? Əməlli-başlı ağlamısan.
Yusif gözlərini yerdən çəkməyərək köks ötürdü.
-Biraz darıxdım,-dedi,-tək qalmaq istədim.
Əlini onun çiyninə qoyan Əli:
-Caaan, can. Səni də ağladan tapıldı, hə? Afrikaya qar yağacaq.-dedi.
-Hə,