, sən ələ salmağında ol.
Birdən ciddiləşən Əli əlini onun çiynindən çəkib:
-Dayan, dayan, qabaqdan gəlmişlik eləmə.-dedi.-Sən bayaq niyə imkan vermədin, qıza sözümü deyim?-deyə ona baxdı.
-Nə deyəcəksin?-deyə Yusif istehza ilə ona baxdı.
-Nə lazımdırsa.
-Başına hava gəlib sənin? Özünü biabr elməyə çalışırdın? Ayan bilirsən neyləyərdi? Üzünə bir sillə, hədiyyəni nə təpənə! Səncə o sənə inanardı? İki həftə əvvəl xalası qızına eşqnamə yazan birinə inanardı?
-O sənin sayəndə oldu.
-Hə, məkmtubu da mən gizlətdim axı. Mən başa düşə bilmiəm e, sən hara tələsirsən?
-Səncanı, nə tələsmək? On bir ildir, bu anı xəyal eləmişəm e, Yusif. Sən isə...Mən ona hər şeyi bir-bir danışacaqdım da.
-O boyda millətin yanında biabr olandan sonra?
-Sənə nə? Qoy buna da qərarı mən verim! Mən sənin işinə qarışıram?
-Çox sağol, payımı aldım.-Yusif təəssüflə başını bulaya-bulaya ona baxdı.-Kaş ki, qarışsaydın, kaş ki, sən də mənim işimə qarışıb nəsə eləməyə çalışsaydın. Nə isə...
-Yusif, mən elə demək istəmirdim. O dəqiqə incimə.
-Yaxşı, yaxşı, mən hər şeyi başa düşdüm.-Yusif məyus şəkildə dal-dala pilləkənə tərəf gedir, əlləri ilə on gəlməməsini işarə eləyirdi.-Sağol, bir daha sağol.
Bu çətin zamanında Əlinin də belə reaksiyası Yusifi lap ümidsizləşdirmişdi. Dostları bir-bir ondan uzaqlaşmaqda idi. O özünü heç bu qədər tənha və ümidsiz hiss eləməmişdi. Ona görə də yenidən gəldiyi pilləkənlərlə geri-aşağı düşməyə başladı. Əli də peşman idi. Həm dostunu incitdiyinə görə, həm də ona görə pis-yaxşı nəsə eləyən dostuna bu günə qədər heç bir kömək eləmədiyinə görə.Artıq zəng içəri vurulmuşdu. Haqlı ikən haqsız vəziyyətə düşən Əli kor-peşman şəkildə sinfə qayıtdı. Çox keçmədi ki, Zivər müəllimə də gəldi və növbəti dərs başladı. Lakin Yusif dərsə girməyib bütün dərsi bufetdə oturdu. Züleyxanın dərs boyu gözü qapıda, əli ilə gözündə qaldı. Yusifi ağlayarkən gördüyü anı düşünür, düşündükcə isə özündən ixityarsız gözləri dolurdu. Mehdi ilə İsmayıl isə hey durmadan Əlidən Yusifi xəbər alır,