Əli isə bilmədiyini deyirdi. Şagirdlərin təbrikinə sevinən Zivər müəllimə isə Yusifin dərsə saymazyana yanaşmasına bərk əsəbiləşdi və bu haqda Mirvari müəlliməyə şikayət edəcəyini dedi.
Səhər növbəsinin dərsi bitmişdi. Yusiflə Əli arasındakı soyuqluğu sonuncu-idman dərsində bütün sinif hiss eləmiş, amma bunun səbəbini öyrənə bilməmişdilər. Xatirə müəllimə üçün alınan gül dəstəsini sinifdə qoyan Leyla onu götürmək üçün sinfə qayıdırdı. İkinci mərtəbəyə qalxanda Kənanın ara pilləkəndə durub qərarsız və məyus halda yuxarı boylandığını gördü. Zərifədən nə qədər uzaq gəzməyə çalışsa da ürəyi Kənanı yuxarı-ona doğru çəkirdi. Leyla onun burada niyə dayandığını bilsə də yenə də soruşmadan dayana bilmədi:
-Kənan, xeyir ola, burada neyləyirsən?
-Heeç, divarlara baxıram. Kraskaları qopub.
-Hə, hə, əlbəttə.-Leyla inanmadığını bildirmək üçün başını yellədi.
-Bəs sən burada neyləyirsən?
-Gül buketini sinifdə qoymuşdum, onu aparmağa gəlmişəm.
-Bəs onu Xatirə müəlliməgilə kim aparacaq?
-Nə bilim. Əli demişdi mən apararam, amma ortalıqda yoxdur.
Bu vaxt yuxarıdan aşağı enən üç-beş dənə qız gülüb-danışmağı eşidildi. Kənan özündən ixtiyarsız yuxarı boylanıb aralarında Zərifəni axtarmağa başladı. Leyla isə daha heç nə deməyib içində qısqanclıq keçirə-keçirə ondan aralandı və sinfə doğru getdi. Sinfin qapısını açıb partasının üstünə qoyduğu gül dəstəsini götürərək çölə çıxdı. Bu vaxt Kənan əlləri cibində pəncərənin artırmasına söykənib dayanmışdı. Onu burada gprcək azacıq sevinən və həyəcanlanan Leyla kinayə ifadə edən səs tonu ilə:
-Nə oldu, onu görə bildin?-deyə soruşdu.
Kənan köks ötürərək başını buladı. Leyla daha heç nə soruşmayıb çantasından açarı çıxardı. Bir əlində gül dəstəsi olan Leyla digər-açar olan əli ilə çantasının ağzını bağlamağa çalışırdı ki, açar əlindən yerə düşdü. Bayaqdan gözlərini yerə dikib fikrə gedən Kənanı açarın səsi ayıltdı. Leylanın dolu əllərlə o tərəf-bu tərəfə vurnuxduğunu görüb cəld açarı yerdən götürdü.
-Dayan, qapını mən