n bağlayaram.
-Yox,-deyə Leyla etiraz elədi,-o biraz çətin bağlanır, onun dilini ancaq mən bilirəm. Sən yaxşısı budur, buketi saxla.-deyib gül dəstəsini ona verdi.
Leyla açarı kilidə salıb qapını bağladı. Kənan yenidən dəstəni ona qaytardı. Leyla məmnuniyyətlə:
-Çox sağol, doğrudan da gözəl güllərdir.-deyə gülləri ondan aldı.
-Hə, mənim də xoşuma gəldi.
Leyla sanki gülləri Kənandan alırmıştək sevinirdi. Bütün bunlar isə Zərifənin gözünün qabağında baş verirdi. Uzaqdan da olsa Kənanı görə bilmək üçün bütün cəsarətini toplayıb aşağı düşən Zərifə indi gördükləri qarşısında mat qalmışdı.
-Məni nə tez unutdun, Kənan?-deyə öz-özünə pıçıldadı.
Bu vaxt onun qoluna girən rəfiqəsi Nigar:
-Gedək.-deyə başı ilə işarə elədi və onlar oradan uzaqlaşdılar.
Yusifi dəhlizdə görən Əli ona səslənsə də Yusif eşitməməzliyə vurdu. Lakin Əli qərarlı idi. Ona görə də qaça-qaça özünü ona çatdırdı.
-Eşitmirsən, səni çağırıram?
-Yox, eşitmirəm.-deyə Yusif qaş-qabağını salladı.
-İndi belə uşaq kimi küsəcəksən? Yaxşı da, bilə-bilə demədim ki.
-Bilə-bilə demədin?
-Eeee Yusif, qız kimi küsəyənləşmə də. Neyləyim, bayaq sənə çox hirsli idim. Tam da özümü hazırlamışkən sən başladın arxadan əl-qol atmağa. Nəinki ürəyimi açmaq, heç düz-əməlli təbrik də eləyə bilmədim. Amma yenə də səninlə elə danışmamalı idim, bağışla.
-Yox, üzr istəməli biri varsa, o da mənəm. Sənin həyatına səndən çox qarışıram. Mənə görə ikinci dəfə onunla danışa bilmədin. Öz həyatımı korladığım az deyil, hələ bir səninkinə də qarışıram.
-Yaxşı ki, qarışırsan. Səni danladığıma baxma, özümə qalsaydı, hələ də yerimdə sayırdım. Sən cəsarət verməsəydin, mən heç onunla kəlimə də kəsə bilməzdim. Sən bağışla ki, mən sənə kömək eləyə bilmirəm.
-Nə kömək eləyəcəksən?Özüm öz əlimlə aləmi bir-birinə qatmışam. Deyir, keçəl dərman bilsə öz başına sürtər. Səni cəsarətləndirirəm, ama özüm yerimdə geri sayrıam. Bu gün də dərsə gəlmədi, lap pis oldum. Hamı hədiyyə verirdi. Mən boynu bükük bir kənarda durmuşdum.
-Niyə pis