olursan? Hər işdə bir xeyir var.
-Xeyir bunun harasındadır?
-Sən bu günə qədər heç onu martın səkkizi təbrik eləmisən?
-Yoox, həmişə hədiyyəsini ayın yeddisi, məktəbdə vermişəm.
-Amma bu il ayın səkkizi verəcəksən.-deyə Əli ona göz vurdu.
-Ağıllısan axı! Qız suçiçəyidir e. Məni onun yanına buraxarlar?
-Kim deyir ki, yanına get? Telefon deyilən bir şey var. Gecəni gözlə, saat on iki olub təqvim ayın səkkizini göstərəndə götür, zəng elə, birinci sən təbrik eləmiş ol.
-Ağlabatandır, amma o saatda yatmaz?
-Sən şansını slna da.
-Yox e, qıymıram, həmin vaxta yatmış olar. Özü də xəstədir.
-Məndən deməkdir, gerisini sən fikirləş.
-Yenə də sağol.
-Barışdıq?-deyə Əli əlini uzatdı.
-Belə də, fikirləşərəm.-Yusif nazla ağzını büzdü, sonra Əlinin əlini sıxaraq,-Küsməmişdim ki.-dedi.
Dəhlizdə Sevilin tək dayanıb o tərəf-bu tərəfə boylandığını görən İsmayıl ona yaxınlaşıb soruşdu:
-Burada tək neyləyirsən? Zülüş hanı?
-Onu gözləyirəm, razdvalkadadır, hələ.
-Nə olub ona? Bu gün nəsə kefsiz görünür.
-Nə bilim, ailə problemləridir.
İsmayıl Sevilin gözlərinə baxıb mehribanlıqla gülümsədi. Astaca əlini uzadıb onun əlindən tutmaq istəyirdi ki, Sevil cəld əlini geri çəkib:
-Yaxşı, məktəbdəyik.-dedi.
-Mən də bilirəm də məktəbdəyik. Guya səni məktəbdən başqa harada gprə bilirəm? Yaxşı, de görüm, hədiyyəm xoşuna gəldi?
-Əlbəttə,-deyə Sevil də ona baxıb gülümsədi,-sən alarsan, xoşuma gəlməz?
Elə bu vaxt Züleyxa geyinmə-soyunma otağının qapısında göründü. Sevillə İsmayılı bir yerdə görcək üzündə qeyri-ixtiyari, biraz da qibtə dolu təbəssüm oyandı. Onlar da artıq onu görmüşdülər. Sevil ona səslənərək:
-Gəlirsən Zülü?-dedi.
-Hə, can, gedək.
Züleyxa onlara yaxınlaşdı və onlar sağollaşıb İsmayıldan ayrıldılar.
Məktəbin yuxarı çıxışında dayanıb o tərəf-bu tərəfə, arabir də saatına baxan Ramal birdən Ayanın bir qızla ona tərəf gəldiyini gördü. Üst-başını düzəldərək ona yaxınlaşdı.
-Salam Ayan, necəsən?
Lakin Ayan onu görməyinə sevinməmişdi. Belə ki heç onun salamını