ol!
-Ə, o hədiyyəni kimə almısan?-Əli çırpınır, Mehdinin əlindən çıxmağa çalışırdı.
-Çox maraqlıdır, onda deyim:sevdiyim qıza almışam, Ayana!
Əli bir göz qırpımında necə atılıb Mehdinin əlindən çıxdısa, heç Mehdi də bilmədi. O bir də gözünü açanda Əlini Ramalın yaxasından yapışaraq silkələdiyini gördü.
-Ə, sən nə danışdığını bilirsən? Necə yəni, Ayana?! Öldürərəm e, səni!
Mehdi ilə Yusif nə qədər eləsələr də Ramalı Əlinin əlindən almaq asan olmadı.
Evə gəldiyi yarım saata yaxın vaxt olsa da Ayan otağından çıxmır, çarpayısında oturub əlində Əlinin verdiyi hədiyyə qutusunu o tərəf-bu tərəfə fırladaraq fikrə dalmışdı. Bu hədiyyəni verərkən Əlinin ona dedikləri, daha doğrusu deyə bilmədiklərini düşünən Ayan beynindəki suallara cavab tapmaq istədikcə daha çox dolaşırdı.
-O nə demək istəyirdi? “Mən səni... mən səni...təbrik eləmək üçün bu hədiyyəni aldım.” Belə cümlə olar? Yox, yox, Əli bu hədiyyəni mənə almayıb, Sevinc hədiyyəni almaq istəmədiyi üçün çarəsiz qalıb mənə gətirib. Hə, başqa cür ola bilməz. Əvvəl xalası qızına məktub yazan, sonra alınmadı deyə meylini başqa qıza salan biri gəlib mənə eşq elan eləməyəcəkdi ki. Eləyə də bilməzdi. Hədiyyəsini başına keçirərdim. Sənin də digər oğlanlardan fərqin yox imiş, heyf! Heyf, sənə bəslədiyim hislərə!
Öz-özünə bunları pıçıldaıb qutunu çarpayısının üstünə atdı. Elə bu vaxt qapı taqqıldadıldı və ardınca da açıldı. Reyhan başını içəri salıb qaşqabaqla:
- Sən hələ əynini dəyişməmidən? Yarım saatdır, nə oturmusan burada?-deyə onu danladı.
-Get, gəlirəm.
-Otağa girəndə də belə demişdin.-Reyhan içəri girərək çarpayının üstündəki bağlamağa baxdı.-Sənə hədiyyə alıblar və sən hələ də onu açmamısan?-deyə maraqla soruşdu.
-Açaram da sonra.-deyə Ayan çarpayısından qalxıb paltar şkafına doğru getdi.-Elə də vacib deyil.
Lakin Reyhan əl çəkmək niyyətində deyildi. Qutunu əlinə götürüb maraqla o tərəf-bu tərəfinə baxdı.
-Nə gözəl kağızı var. Gör hələ üstü belədirsə, içi necədir? Kim verib?
Şkafdan paltar asılqanını