ı götürən Ayan bacısının reaksiyasını bildiyi üçün astaca:
-Əli-dedi.
Reaksiya gözlənilən oldu. Əlinin adını eşidən Reyhan ağzını büzüb qutunu çarpayının üstünə atdı.
-Deyirəm axı, niyə belə şit kağıza bükülüb. Elə açmasan yaxşıdır.
-Nə oldu, bayaqdan nə qəşəngdir deyə ürəyin gedirdi?
-Baxır kim alıb da. Mən sənin yerinə olsaydım, vabşe ondan hədiyyə götürməzdim.
-Elə yaxşı ki, mənim yerimdə deyilsən.
-Yubanma,-deyə Reyhan qapıya doğru gedə-gedə dedi,-geyin gəl, çörəyini ye. Hazırlığa gecikəsəksən.
-Yaxşı, sən çıx, mən də gəlirəm.
Reyhan otaqdan çıxdı. Ayan isə çarpayının üstündəki bağlamaya baxıb köks ötürdü. Bacısının dedikləri ilə razılaşmasa da hədiyyəni açmamaqda qərarlı idi.
Yusif əlində gül dəstəsi Əlinin qarasına deyinə-deyinə üzü Xatirə müəlliməgilin binasına doğru gedirdi.
-Üzünə lənət Əli, lənət üzünə. Dalaşmağı az deyil, hələ bir buketi də mənə sırıdı. Yox mən bu vəziyyətdə Ayanın gözünə görənə bilmərəm, yox sən almısan, sən də ver. İşin düşəndə aman Yusif, can Yusif, işinə yaramayanda sən qarışma! İndi işin yoxdursa, çıx beşinci mərtəbəyə bunu Xatirə müəlliməyə ver. Ufff...bir tanışdan zaddan da çıxmır ki, bunu verim.
Bunu deyə-deyə ətrafa boylanan Yusif ondan təxminən on-on beş addım aralıda Xəyal müəllimi gördü. O kiminləsə telefonla danışır və binaya boylanırdı. Onu görən Yusif gözləri parıldayaraq monoloquna davam elədi.
-Ahaa, Xəyal. Ürəyimin təmizliyinə bax e. Kaş başqa bir şey istəyərdim. Kaş Sevinci arzulayardım. Ehhh, Sevinc, görəsən indi neyləyir?
Yusif köks ötürüb bir qədər susaraq düşünməyə başladı. Sonra qərarlı addımlarla Xəyal müəllimə tərəf getməyə başladı. Telefonu söndürən Xəyal müəllim onu görüb təəccüblə:
-Bıyy, Yusif, sən bulada neyləyisən?-deyə soruşdu.
Yusif məsələni ona başa salaraq hazırlığa gecikdiyini və gül dəstəsini Xaitrə müəlliməyə onun verməsini xahiş elədi. Xəyal müəllim nə qədər etiraz eləsə də əl çəkməyən Yusif birtəhər dəstəni onun əlinə tutuşdurub aradan çıxdı. Əlində gül dəstəsi ortalıqda qalan