, bu nədir?-deyə Xatirə müəllimə özünü geri çəkdi,-Çox sağol, amma.
-Əlimi geri qaytalacaqsan? Bax, inciyələm ha,
-Yaxşı, çox sağol.-deyə Xatirə müəllimə hədiyyə zənbilini ondan aldı.-Lap utandıldın məni.
-O nə sözdü? Məncə çox bəyənəcəksən.
-Bu nədir ki?
-Çoxdan oxumaq istədiyin, amma tapa bilmədiyin kitab.
-Min durna?
-Hə, o.
-Çox sağol,-bir anlıq özünü itirən Xatirə müəllimə sevincindən onun boynuna atıldı, heç saniyə də keçmədi ki, nə elədiyinin fərqinə varıb geri çəkildi,-ba...ba....bağışla, mən bir anlıq...
-Eybi yox, xoşdu...yəni, olan şeydi...-bu reflektiv hərəkət sözün yaxşı mənasında onu şok etmişdi.
-Onda mən gedim, hava da soyuqdur.-deyə qıpqırmızı qızaran Xatirə müəllimə bir-iki addım ondan aralandı.
-Hə, get, özünü soyuğa velmə. Tez sağal.
Xatirə müəllimə tələm-tələsik özünü bloka atdı. Xəyal müəllim isə özünü heç olmadığı qədər xoşbəxt və gümrah hiss edirdi. Bu vaxt telefonu zəng çalmağa başaldı. Rafiq idi. Telefonu açar-açmaz:
-Qucaqladı e, qucaqladı.-deyə sevincini onunla bölüşməyə başladı.
-Sən nə danışırsan? Kim qucaqladı?
-O da, o qucaqladı!
-O kimdir? Usta qucaqladı?
-Yoxe, nə usta? O da o!
-Qardaş, mən səni ora usta dalınca göndərməmişəm? Sən gedib kimi qucaqlamısan?
-Ay daa, usta?-deyə Xəyal müəllimin sevinci məyusluqla əvəz olundu.-Mən onu tamam yadımdan çıxalmışam.
-Bəs sən yarım saatdır nə işlə məşğulsan?
-Yaxşısı budu, mən sənə on dəqiqədən sonla zəng eləyələm.-deyib Xəyal müəllim telefonu söndürüb bloklardan birinə girdi.
Günboyu qaşınmalar və qızdırma ilə mübarizə aparan Sevinc heç gecə də rahatlıq tapa bilmirdi. Bunlar azmış kimi üzündə və qollarında yaranan qırmızımtıl yaralar güzgüyə hər baxanda onu dəli eləyirdi. Amma bunların heç biri onu dostunun laqeydliyi qədər incitmirdi. Günboyu Yusifin zəngini gözləsəyən Sevinc ona acıqlı idi. Gecə saat 23:59 idi. Gündüz olduğu kimi indi də Sevinc heç cür rahatlıq tapa iblmir, çarpayısında o tərəf-bu tərəfə dönür, gah üzü və qollarını qaşıyır, gah da hərarətini