yoxlamaq üçün əlini alnına qoyurdu. Birdən zəng çalan telefonun işığı qaranlıq otağını işıqlandırmağa başladı. Əyilib qorxa-qorxa telefonu çarpayının altından götürdü. Bu saatda ona zəng eləyən kim ola bilərdi axı? Dikəlib telefonun ekranına baxdı. Gözlərinə inanmadı.
-Qızdırmadan qarabasama görürəm, nədir? Yusif, özü də bu saatda?
Zəng kəsildi. Lakin Sevinc ağlına qalib gəlib təkrar onu yığdı. Digər tərəfdən Yusifin səsi eşidildi.
-Dost, gecən xeyir. Oyatdım səni?
Sevinc özünü ələ almağa, olduqca sakit danışmağa çalışırdı.
-Yox, dost, onsuz da yata bilmirdim ki. Sən xeyir ola, bu saatda?
-Hə, günboyu dərs, ev, hazırlıq, başım qarışıq oldu, səni soruşa bilmədim. Dedim qoy bir-iki saat da gözləyinm, ayın səkkizi olsun, sonra zəng eləyərəm. həm ziyarət, həm ticarət.
-Ayın səkkizi niyə?
-Bıy, dost, demə ki bu günün martın səkkizi olduğu yadından çıxıb?
-Ay daa, doğrudan e.
-Məktəbdə təbrik eləyəcəkdim, gəlsəydin. Amma sən özün-özünə su çiçəkləri hədiyyə eləmisən deyə, dedim, mən də sözlə təbrik eləyim.
-Su çiçəkləri nədir?
-Suçiçəyi deyilsən?
-Yox, qızılcayam. Sənə kim dedi ki, suçiçəyiyəm?
-Səhər-səhər Xavər xala dedi.
-Hə, əvvəl elə bildik, sonra həkim dedi ki, qızılcasan.
-Hə, lap yaxşı.
-Nəyi yaxşıdır bunun?
-Yəni mən də uşaqlıqda qızılca olmuşam, bilirəm.
-Hə, yadımdadır.-deyə Sevinc gülməyə başladı.
-Nəyə gülürsən?-onun güldüyünü eşidən Yusif də gülürdü.
-Yorğan-döşəyini qıpqırmızı eləmişdilər deyə, necə ağladığına gülürəm. “Mən qız deyiləəm! yığıdırını bu yorğan-döşəyi! Mən burada yatmıraaam!”deyə ağlayırdın.
-Heç yadıma salma. Evdə aləmi bir-birinə qatmışdım.yanıma gələnləri də qovurdum.
Onlar bir müddət beləcə gülüşdülər. Sonra bu, qarşılıqlı səssizliklə əvəz olundu.
-Dost,-deyə Yusif sükutu pozdu,-məndən inciməmisən?
-Yoox, niyə inciməliyəm ki?
-Bu gün zəng eləyib sənin halını soruşmadım deyə.
Sevinc əslində ondan incimişdi, çünki onun zəngini günboyu gözləmişdi. Amma dili “hə”deyə bilmədi.
-Yox, ay dost. Burada inciməli nə var