verə bildim.
-Yaxşı,-deyə Sevil üzünü ona tərəf çevirib,-onda de görək, iki-üç həftədir, oğlanlarla aranızdakı pıçapıçlar, axşamları qızları evə ötürmələr nə deməkdir?
İsmayıl duruxdu, sonra tez özünü ələ alaraq heç nə olmamıştək:
-Nə deməkdir ki? Heç nə. Sən buna görə məndən incimisən? Ay Seviiil, boş şeydir.-deyə əlini yellədi.
-Smaylik, mənə düz bax, gözümün içinə. Nə görürsən?
-Özümü.
-Uff, məzələnmə. Elə bilirsən sənə inandım? Hər şey bir yana, hələ bir mənə deyirsən ki, evdən tək çıxma.Biz səninlə belə danışmışdıq? Deməyəcəksən bütün bunlar nədir?
-Yox, deyə bilmərəm.
-Niyə?
-Vaxtı gələndə biləcəksiniz.
-Riskə gedirsən, ha, smaylik. Bax, ayrılaram, səndən.
-Bu nədir? Təhdiddir?
-Yox, birazdan son qərarım olacaq.
-Günəşim, nə olar, başa düş də. Bu məsələ tək mənlik deyil axı. Söyüş qoyublar.
-Söyüş? Hə də, siz oğlanların ən yaxşı bildiyi söyüş qoymaqdır.
-İncimə də, nə olar? Bu yaxınlarda hamınız hər şeyi biləcəksiniz.
-Mən də hamı ilə bir yerdə öyrənəcəm?
-Yox, söz verirəm, birinci sənə deyəcəm. Görərsən, sənin üçün mən də söyüş qoyacam.
-Mənə söyüş qoyacaqsan?
-Yox ay qız, məndən qabaq deyənə söyüş qoyacam.
-Sağol e, necə də düşüncəlisən.
-Günəşim,-deyə İsmayıl onun əlini ovcunun içinə aldı,-incimə nə olar, məndən asılı məsələ deyil.
-Yaxşı, burax əlimi. Görəcəklər.
-Görsünlər də. Kimdən gizlədirik, hamı bilir.
-Bilmək ayrı, görmək ayrı. Bax, söyüş qoyaram, ha!
-Ay qız,-İsmayıl ona göz ağartdı,-sənə belə şeylər yaraşmaz. Bir də eşitməyim!
-Pah,-deyə Sevil naz edərcəsinə ona göz süzdürdü,-məni qorxudursan?
-Yox, Allah eləməsin. Prosto baxma da oğlanam, sözümün keçərli olub-olmadığını yoxlayıram.-İsmayıl onun əlini ovcunun içində daha bərk sıxaraq gülümsədi.
Ayanı axtara-axtara az qala bütün məktəbi dolanan Əli axır ki, onu bufetdə tapdı. Ayan pəncərənin artırmasına söykənib çölə baxırdı. Əli ona yaxınlaşıb çəkinə-çəkinə:
-Ayan, burada neyləyirsən? İndi dərs başlayacaq.-dedi.
Ayan onu görcək qaşqabağını töküb oradan aralanmaq