u məktəbin bir parçasıdır.
-Onda gəl içəri.
-Yox, yox, bütün günü komputerin arxasında, havasız otağında başım şişir, onsuz da. Özümü güclə çölə atmışam. Gəl, bir kənarda durub söhbət eləyək.
-Yaxşı, necə istəyirsən.
Nigar müəllimənin qapını bağlamadığını görən Günel müəllimə təəccüblə:
-Qapını bağlamayacaqsan?-deyə soruşdu.
-Yox, niyə bağlayım ki? İçəridə poçt qutusu qoymuşam.-deyə rəfiqəsinə göz vurdu.
-Poçt qutusu?
-Sənə deməmişəm? hər bir psixoloqun otağında olmalı bir qutu. Hansısa bir şagirdin bir dərdi varsa amma deməyə çəkinirsə, hamının bilməyini istəmirsə, o qutuya kiçik bir məktub atır. Psixoloq da onu aşkar edib araşdırır. Hətta bunu hansısa şagird sinif yoldaşına görə də eləyə bilər.
-Nə maraqlı imiş? Yaxşı, bəs şagirdlərin bundan xəbəri var? elan eləmisən?
elana ehtiyac yoxdur. Üç-beş nəfərin bilməsi kifayətdir ki, bütün məktəb öyrənsin.
-Hə, bax, orası düzdür. Yaxşısı budur, buradan aralanaq. Məktub gətirən göyərçinləri ürkütməyək.
-Aləmsən e Günel. Aralanaq da.
Kənan bütün tənəffüs boyu Zərifəni də gözləsə də Zərifə gəlmədi. Bu Kənanın onsuzda sağlam olmayan sinirlərini daha da tarıma çəkdi. Bufetin qarşısında Kənandan başqa demək olar ki, heç kim qalmamışdı. Əsəbi halda əlindəki kağızı bükən Kənan dodağının altında mızıldanırdı.
-Çağırırsan, özün niyə gəlmirsən? Oyun oynayırsan mənimlə?!
Sonra qərarlı şəkildə oradan aralandı. Düşündü ki, ən yaxşısı Zərifənin sinfinə gedib niyə belə elədiyini özündən soruşsun. Pilləkənə çatanda zəng vuruldu. Lakin Kənan buna məhəl qoymadan sürətlə üçüncü mərtəbəyə qalxdı. Zərifəgilin sinfinə doğru getməyə başlasa da qəfil ayaq saxlamalı oldu. Çünki müəllimləri artıq sinfin qapısına çatmışdı. Kənan kor-peşman sinfə qayıtdı. Kənan sual dolu baxışlarla ona baxan Mehdiyə heç nə deyə bilmədi. Çünki Şakir müəllim də artıq sinifdə idi.
Bu dərs Kənan üçün əvvəlkindən daha uzun çəkdi. Dişlərini bir-birinə sıxıb gözlərini partaya dikmişdi. Kənandan fərqli olaraq Yusifin yol çəkən gözlərində bir həsrət var