idi. Züleyxanın gözləri isə kədər saçırdı. Leylanın tez-tez arxaya boylanan gözlərində bir narahatlıq, Ələddinin gözlərində isə biraz qısqanclıq, biraz da məyusluq sezilirdi. Bircə məhəbbətlə baxan Əlinin gözləri idi ki, onlar da Ayandan heç cür aralana bilmirdilər.
Sinifdəki bu durğunluğu sezən Şakir müəllim jurnalı aça-aça yarıciddi, yarızarafat şəkildə:
-Deyəsən, gözləriniz sizdən əvvəl tətilə çıxıb?-dedi.
Tənəffüsdə Kənan vaxt itirmədən yenidən özünü çölə atdı. Mehdi da onun arxasınca. Kənanın qabağını kəsməyə çalışaraq:
-Gəlməyib, gəlməyib də. İndi gedib o boyda sinfin qarşısında qızın üstünə düşəcəksən?-deyirdi.
-Mixaylo, qayıt sinfə! Bu məsələ sənlik deyil!
Özünü birtəhər onun əlindən qurtaran Kənan tələsik pilləkənləri qalxaraq yuxarı gəldi.
Zərifəgilin sinfinə yaxınlaşıb çöldə dayanan qızlardan birindən Zərifəni çağırmasını xahiş elədi. Qız sinfə girdi,heç beş saniyə keçməmiş Zərifə qapıda göründü. Üzündən qəzəb aydınca sezilirdi. Kənan başı ilə ona pilləkənin başına gəlməsini işarə elədi. Zərifə dönüb arxaya-Nigara baxdı. Nigar çaşqın haıda çiyinlərini çəkdi. Nəhayət bir qərara gələn Zərifə Kənanın arxasınca doğru getdi. Kənanın nə deyəcəyini gözləmədən laqeydcəsinə:
-Nədir?-deyə soruşdu.
-Çağırtdırmısan, çağırtdırdığın yerə niyə gəlmirsən?
-Nə, məən?-deyə Zərifə duruxaraq qaşlarını çatdı.
-Hə, sonradan fikrin dəyişəcəkdisə niyə boş-boşuna kağız göndərmisən?-deyə Kənan əlindəki vərəqi ona göstərdi.
Yazılanları diqqətlə oxuyan Zərifə kinayə ilə gülərək:
-Yaxşı düzüb qoşmusan, halaldır,-dedi, sonra ovcunda tutduğu kağızı açıb ona göstərdi.-Heç olmasa sözləri dəyişərdin də.
Kənan gözlərinə inana bilmirdi. Onda olan kağızın eynisindən Zərifədə də var idi.
-Bizi oyuna gətiriblər. İkimizə də eyni vaxtda, eyni kağızı veriblər.
-Kənan, bəsdir səncanı. Bu qədər qabaqdan gəlmişlik eləmə!-deyəsən Zərifə hələ də vəziyyətin fərqində deyildi.-Mənə xəbər yolladın, gördün gəlmirəm, eynisindən birini də özünə yazıb çıxdın yuxarı, guya ki, mən səni