i çağırmışam.
-Zərifə, başa düş, bizə oyun qurublar. Mən səninlə danışmaq üçün nə vaxt məktub yollamışam? Lazım gəlib dalınca düşmüşəm, qabağını kəsmişəm.
Zərifə bir qədər susub düşünməyə başladı. deyəsən, o yavaş-yavaş hər şeyi anlamağa başlayırdı. Kənan Zərifənin əlindəki kağızı alaraq:
-Ver görüm, bir buna baxım,-deyib diqqətlə yazıya baxdı.-Mixaylo! Bu yüz faiz sənin işindir! Bu gədə ona görə qabağımı kəsib məni qoymurdu da.
-Səndəki vərəq də onun xəttidir?
Kənan özündə olan kağıza diqqətlə baxıb:
-Yox, bu səliqəli yazıdır.-deyə onu Zərifəyə uzatdı.
Vərəqi götürüb hərfləri gözdən keçirən Zərifənin təəccübdən gözləri bərəldi.
-Nigar! Bu Nigarın xəttidir!
-Gördün, mənə inanmırdın. Dedim bizi oyuna gətiriblər? Hirslənməli olduğun onlardır.
Zərifə bir qədər susub kinayə ilə Kənanı süzdü.
-Yox, mən onlara hirslənmirəm, əksinə, hörmətim artdı. Nə də olsa, onlar səndən daha cəsarətli çıxdılar. Mən əvvəl elə bildim ki, bunu həqiqətən də sən yazmısan, amma səndə heç o cəsarət də yox imiş.
-Ona görə gəlmədin?
-Sözü yayındırma!
-Mən yayındırmıram! Sualıma cavab ver, ona görə gəlmədin?
-Niyə gəlməli idim ki? Sən ürəyin istəyəndə gələcəksən, istəyəndə yox olursan, mən də sənin arxanca belə fırlanacam?
Bayaqdan əsib-kükrəyən Kənan susurdu. Çünki Zərifə haqlı idi və ona verəcəyi heç bir cavabı yox idi. Onun susması Zərifəni daha da əsəbiləşdirdi.
-Cavab ver də, Kənan! Tutaq ki, mən ora gəlmişdim. nə deyəcəkdin, mənə?
-Heç nə.
-Sənin qorxaq olduğunu bilirdim, amma bu qədər də yox. De də, de ki, sənin arxanca düşəndə, qabağını kəsəndə adının Zərifə olduğunu bilmirdim. Belə zalım qardaşının olduğunu da. Sonra yavaş-yavaş sənə yazığım gəlməyə başladı, uşaqkən itirdiyim bacımın yerinə qoydum səni. Ona görə səni qorudum, qorumağa çalışdım. Amma sonra gördüm ki, qardaşın səhv başa düşür. Mən də geri çəkildim.
Hamısı düzdür, mən qarxağam.-Kənan gözlərini yerdən çəkmirdi.
Qorxaqsan, əlbəttə qorxaqsan.
Hər ikisi susdu. Ürəyində bunların heç biri ilə razılaşmasa