ə neçə dəfə mimikası ilə ona xəbərdarlıq eləsə də bu Kərəmə batmırdı. Özünü cilovlaya bilməyən Zivər müəllimə nəhayət ki, qışqıraraq:
-Kərəm,-dedi,-dur, çıx çölə!
-Niyə e, müəllimə?
-Hələ bir niyə də soruşursan? Sənin əlindən dərs keçə bilmirəm. Gah onunla pıçıldaşırsan, gah bununla danışırsan, nə qədər olar?!
-Danışan təkcə mənəm?
-Hə, sənsən! Dur, dur, dərsimi pozma, çıx çölə!
-Çıxmıram!
Kərəmin bu cür etirazı Zivər müəlliməni daha da özündən çıxardı. Lakin Kərəm ona fikir verməyərək ətrafa boylanırdı. Bu vaxt o Ayanın sərt baxışları ilə rastlaşdı. Bu onu daha da qıcıqlandırdı. Əlini ona tərəf uzadaraq:
-Sən nə qanlı-qanlı baxırsan, az?!-dedi.-Qabağına bax da!
-Yaxşı eləyirəm.-deyə Ayan da söz altında qalmadı.-Sən dərsi poza bilirsən?
-Sənə nə? Xalan qızının dərsini pozuram?
-Guya, onun dərsini pozmamısan?
-Yaxşı eləmişəm!
Ox artıq yayından çıxmışdı. Kərəm üçün həftələrdir içində saxladığı “zəhər”i boşaltmağa bundan daha yaxşı fürsət ola bilməzdi. O bilirdi ki, onun başına gələnlərdə Ayanın zərrə qədər də günahı yoxdur, lakin indi onun gücü ancaq ona çatırdı. Bu ərəfədə Əlinin də sinifdə olmaması növbəti bir davanın qarşısını aldı. Zivər müəllimə və oğlanların təkidi ilə Kərəm sinifdən çıxdı. Hirsi soyumayan Zivər müəllimə onun arxasınca çıxıb:
-Bir də mənim dərsimə girmə! Səni sinif rəhbərinə şikayət eləyəcəyəm!-deyə qışqırmağa başladı.
-Girməyəcəyəm onsuz da! Zəhləm gedir hamınızdan!
Səsə qonşu sinifdə dərs keçən Xəyal müəllim də çıxdı.
-Ağayev, nə olub?-deyə Kərəmdən soruşdu.
Sanki yanan ocağın üstünə benzin tökdülər.
-Sənə nə?-deyə Kərəm qışqırdı.-Get, dərsini keç də!
Onun belə sərt cavabı həm qapıda dayanıb çölə boylanan a sinfinin, həm də digər sinfin etirazı ilə qarşılandı. Lakin bu Kərəmin vecinə deyildi. Kərəmin belə aqressiv cavablarına öyrəşsə də bu qədər şagirdlərin yanında onunla belə danışması Xəyal müəllimə çox pis təsir eləmişdi.
-Mən sənə neyləmişəm, Ağayev? Nədi mənimlə ploblemin?
-Neyləməmisən ki?-Kərəm kinayə ilə