bilmirəm?-deyə Xavər xala qızının yanında oturdu, onun gözlərinə baxaraq,-Sən elə bilirsən, mənim heç nədən xəbərim yoxdur?-dedi.-Dəftərinin arasında qurutduğun gülləri, gizli-gizli qapı pusmağını, qucaqlayıb yatdığın mışkaları, adı gələndə necə rəng alıb rəng verdiyini, pərdənin arxasından oğrun-oğrun baxmağını, elə bilirsən, görmürəm?Qızım, mənim hər şeydən xəbərim var. Amma bunları sənin dilindən eşitmək istəyərdim. Axı, mən sənə demişəm, qızların ən yaxın dostları analarıdır.
Eşitdiklərindən son dərəcə təəccüblənən və utanan Sevincin gözləri dolmuşdu və gözlərini yerə dikib anasının dedikırini nə təsdiq, nə də inkar eləyə bilmirdi. Elə bu vaxt telefonu zəng çalmağa başladı. Anası əyilib masanın üstündən telefonu götürdü, -Ekrana baxaraq telefonu qızına uzatdı.Sevinc bir telefona bir də anasına baxdı.Anası başı ilə “aç”deyə işarə elədi.
-Hə, dost?-deyə Sevinc zəngə cavab verdi.
-Salam dost, necəsən?
-Yaxşıyam sağol, sən necəsən?
-Şükür, mən də yaxşıyam. Gör nə deyirəm, bacım bizdədir, axşamüstü sənin yanına gəlmək istəyirik. Olar da yəqin?
-Hə, niyə olmur? Gəlin.
-Yaxşı, onda axşam görüşərik.
-İnşallah.-Sevinc sağollaşıb telefonu söndürdü. Çəkinə-çəkinə anasına baxıb-Yusifdir, deyir Yasəmənlə axşamüstü sizə gəlmək istəyirik. Mən də dedim ki, gəlin.-dedi.
-Yaxşı elədin. Gəlsinlər.-deyib Xavər xala qalxmaq istədi.
Bu an Sevinc anasının qolundan tutaraq ağlamsına-ağlamsına:
-Ana, bağışla,-dedi,-mən sənə deməyə qorxdum.
Xavər xala yenidən oturdu. Qızına baxaraq:
-Qorxdun,-deyə onun üzünə baxdı,-nədən qorxdun?
-Qorxdum ki, bilsən hirslənərsən, bir də onunla danışamağa qoymazsan. Axı, sən həmişə “o sənin qardaşındır, siz bir yerdə böyümüsünüz, başqa şeylər eşitməyim” deyirdin.
-Əlbəttə elə deməliydim. Deməli idim ki, ona başqa gözlə bax?
Getdikcə Sevincin nəfəsi daralır, sinəsi köksünə sığmırdı. Çarəsizcəsinə:
-Ana, vallah məndən asılı deyil.-dedi.-Mən çox istədim, özümdən kənar tutum, amma...-cümləsini bitirə bilmədən hönkürtü ilə anasının