n
boynuna sarıldı.
Xavər xala onu bərk-bərk bağrına basıb sakitləşdirməyə çalışırdı. O, qızını belə incitdiyi üçün peşman olmuşdu.
-Yaxşı, ağlama, nə dedim ki? Burada qorxmalı, ağlamalı nə var ki? Bu hər bir gənc qızın başına gələn şeydir.-sonra qızını özündən aralayıb-Mən sənə bir ana kimi onunla davranışında hərəkətlərinə fikir ver, bəzi şeylərə sərhəd qoy, deyə bilərəm, amma ürəyinə sərhəd qoymağı mən belə səndən istəyə bilmərəm.-dedi.-Buna heç sənin də gücün çatmaz.
-Onsuz da çatmır.-Sevinc hıçqırırdı.
-Yaxşı, sakitləş, özünü ələ al, sənə bu qədər ağlamaq olmaz, temperaturun qalxacaq.-Xavər xala qızının üz-gözünə tökülmüş saçlarını düzəldərək sözünə davam elədi.-Mən səni başa düşürəm, çünki mən də sənin kimi gənc olmuşam, mənim də səninki kimi ürəyimin titrədiyi anlar olub. Amma...Yusif biraz...
-Ana, nə demək istədiyini bilirəm. Amma narahat olma, mən onun üçün sadəcə dostam. Sənə deməməyimin bir səbəbi də bu idi.
-Onda özünü bu qədər bu qədər incitmə, gözəl qızım. Bəlkə belə olmağı daha yaxşıdır? Yusifi tanıyırsan, hərdəmxəyaldır, lap o da sənin kimi düşünsəydi də bu çox çəkməyəcəkdi.
-Yox ana, o düzəlib. Bir qız var, onu çox dəyişib. Daha əvvəlki kimi ona-buna baxmır.
-Müvəqqətidir, görərsən, uzağı məktəbi qurtaranaqədər. Çünki o atasının oğludur, düzələn deyil.
-Niyə ki, Valeh əmini də düzəldən Nuridə xala olmayıb?
-Ehh qızım, sən Nuridə xalanın başına nələr gəldiyini bilsən...Ona görə də çalış, bu fikirdən yayın. Səni hələ qabaqda çox gözəl günlər gözləyir.
-Ana,-deyə Sevinc anasının boynuna atıldı,-çox sağol.
-Dəyməz, mənim dəli qızım. Gördün ki, səni döymədim. İndi isə uzan, yat biraz. Axşam qonaqların gələcək.-deyərək çarpayıdan qalxdı və qızının üstünü örtdü. Onun yanağından öpərək otaqdan çıxdı.
Sevinc anasına ürəyini açıb rahatlaşsa da anasının Yusif haqqında dedikləri onu incidirdi. Əgər anası da Yusifə inanmağa əsas görmürdüsə, onda bu sevgini içində boğmaqdan başqa çarəsi yox idi.
Beynində yaranan suallara cavab tapmaq istəyən