ə telefonu söndürüb yenidən zənbilləri götürüb getməyə başlayırdı ki, telefon zəng çalmağa başladı. Yenə bayaqkıtək zənbilləri səkinin hündür bir yerinə qoymaq istəyirdi ki, bu vaxt onlardan birinin tutacağı qırılıb içindəki kartoflar səkiyə dağılmağa başladı. Yazıq qadın çaşqınlıq və təlaşından nə edəcəyini bilmirdi. Bu vaxt arxadan ayaq səsləri eşidildi. Bir qız tez özünü ona yetirib yerdəki kartofları zəbilə yığmağa başladı. Digər tərəfdən də onu sakitləşdirməyə çalışaraq:
-Narahat olmayın, xala, indi yığarıq.-dedi.
Dilarə xala hələ üzünü görmədiyi bu qıza təşəkkür eləməyə başladı.
-Çox sağol, ay qızım. Səni Allah göndərdi.-sonra bayaqdan bəri susmayan telefonu açaraq hirslə,-Ay qız haradasan? Telefona niyə cavab vermirsən?-qızının üstünə düşdü.
-Mətbəxdə idim, eşitməmişəm.
-Mətbəxdə idin, telefonun da yanında olsun. Başqa vaxt əlindən düşmür. Gör nə deyirəm, qabağıma gələ bilərsən? Yüküm çox ağırdır, gətirə bilmirəm.
-Haradasan ki?
-Səki ilə iyirmi səkkizə qalxan yolda.
-Hə, yaxşı, beşcə dəqiqəyə oradayam.
-Gecikmə ha.
-Sən söhbətə tutsan, necə gələcəm?
-Yaxşı, gözləyirəm.
Dilarə xala telefonu söndürüb arxaya döndü. Bayaq köməyinə çatan qız artıq səkiyə dağılmış bütün kartofları zənbilə yığmış, ağzını düyümləyərək ona baxırdı.
-Caan, qızım çox sağol. Başım telelfona qarışıb, bunları unutmuşam.
-Buyurun xala,-deyə qız əlindəkini ona uzatdı. Sonra nə düşündüsə,-Yolunuz çox uzaqdır?-deyə soruşdu.
Onun nə dediyini başa düşən Dilarə xala etiraz eləməyə başladı.
-Yox ay qızım, əziyyət çəkmə. Qızımı çağırmışam, qabağıma gələcək.
-Nə əziyyəti ay xala? Onsuz da yolum o tərəfədir.-deyə qız əyilib zənbillərdən birini götürmək istədi.
-Dayan qızım, o ağırdır.-deyə Dilarə xala zənbilləri dəyişdi.-sən bunu götür.
Onlar beləcə yola düzəldilər. Dilarə xala bu yeni tanışını söhbətə tutmağa başladı.
-Qızım, çoxdan burada yaşayırsınız?
-Bəli, mən gözümü açandan burada yaşayırıq.
-Hmm, bir təzə köçmüşük, bir il yoxdur. Əvvəl şəhərdə yaşayırdıq. Amma bura