ı bir-birinə qarışdı. Mən uje özümü tanıya bilmirəm. Məktəbdə dalaşmadığım adam qalmayıb. Və bütün bunlara...
O monoloqunu bitirməmiş dükana kimsə girdi. Müştəri olduğunu zənn edən Kərəm dikəldi. Gələn Əli idi. O, sözlü adamlar kimi ora-bura vurnuxurdu.
-Xeyir ola, sən buralara gəlməzdin?-deyə Kərəm maraqla onu süzdü.
-Sənin də axşamın xeyir. Keçirdim, dedim, bir baş çəkim
-Lap yaxşı.-Kərəm yerini rahatlayaraq məzə ilə,-çay, kofe, nə istəyirsən?-deyə soruşdu.
-Mümkün olmayan şeyi necə istəyərlər?-Əli bunları deyərkən kinayə ilə Kərəmə baxdı. Lakin deyəsən Kərəm onun nə demək istədiyini başa düşməmdişdi.-Eşitdim, bu gün yenə dalaşmısan?
-Hə,deyə Kərəm ağzını büzdü,-Zivər mazgilərimi xarab eləmişdi.
-Müəllimə dedin, yoruldun?
-Əşi, sən də başlama. Bu gün də hamı mənə ağıl verir. Hamı hər şeyi bilən olub.
-Yaxşı, danış görüm səni belə özündən çxaran nədir?
-Ehh Əli, mən danışsam sən gərək səhərə qədər mənə qulaq asasan. Ona görə də heç soruşma.
Kərəm bunu deyib susdu. Köks ötürüb gözlərini bir yerə dikdi və fikirləşməyə başladı. Araya çökən beş-on saniyəlik sükutu Əlinin gözlənilməz sualı pozdu.
-Xəyal müəllimlə niyə yola getmirsən?
Qaşlarını çataraq Əliyə baxan Kərəm:
-Sənə nə?-dedi.-Ayan qurtardı, indi də sən başladın? Onsuz da o qızın əlindən yanıqlıyam. Hara gəldi, burnunu soxur. Bilməsəm deyəcəm ki, Xəyalda gözü...
-Kərəm, biraz yavaş!-deyə Əli səsini qaldırdı.
-Nə oldu, xətrinə dəydi?-yerindən dikələn Kərəm istehza ilə əlini süzdü.-Belə de, hər kəs payına düşən imüdafiə eləyir. Bəs görəsən məni kim müdafiə eləyəcək?
Elə bu vaxt yaxınlıqdan sirena səsləri eşidilməyə başladı. Kərəm ah çəkərək öz-özünə:
-Həyatımı alt-üst elədin, Xəyal. Hələ də qulağıma polis maşınının sirenası gəlir.-dedi.
-Narahat olma, mənim də qulağıma gəlir.-deyə Əli arxaya-qapıya boylandı-Özü də polis maşını deyil, pajarnıya oxşayır.
-Görəsən bu yanğını hansı yazığın boynuna yıxacaqlar?
Heç yarım dəqiqə keçmədi ki, Əlinin telefonuna zəng gəldi. Mehdi idi. Əli yesi